வாசிப்பு: யுகியோ மிஷிமா எழுதிய Confessions of a Mask

Confessions of a Mask – Yukio Mishima (Japanese)

English Translation by: Meredith Weatherby

Publication: A NEW DIRECTIONS BOOK

1  

யுகியோ மிஷிமா எழுதிய Confessions of a Mask என்ற ஜப்பானிய நாவல், “Beauty is a terrible and awful thing! It is terrible because it never has and never can be fathomed, for God sets us nothing but riddles…” என்ற தஸ்தயாவ்ஸ்கியின் the brothers Karamazov என்ற அதியற்புத நாவலிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்ட மேற்கோளுடன் தொடங்குகிறது. இப்போதே இந்த நாவல் எதனைக் குறித்து பேசப்போகிறது என்பதனை ஓரளவு அனுமானிக்க முடிகிறது.

 

62794

 

எதிலும் நிலையான ஆர்வமோ பிடிப்போ இல்லாத தன்னையொத்த விடலைகளிடமிருந்து வேறுபட்டுத் தெரியும்; மன அலைகளைப்புகளில் துயருற்ற ஆன்மாவின் வாக்குமூலங்களை நிதானமாக அவனுடைய (கொச்சன்) பார்வையிலேயே பதிவுசெய்கிறது. அதாவது வாசகருடன் நேரடியாக ‘நேயர்களே!..’ என விளித்து உரையாடுகிறான். அவனது பிறப்பு முதலே விநோதமான குழந்தையாக ஆரோக்கியமற்ற நோஞ்சான் உடலையும் முரட்டுத்தனம், வன்முறை, ஆண்மை ஆகியவற்றில் மையல் கொண்டவனாக வளர்கிறான். அவனுக்கு எதில் ஆர்வமிருக்கிறது என்பதனைக் கண்டடையவே அவனுக்குப் பலகாலம் பிடிக்கிறது. ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு மாதிரியாகவும் வெளியே பொதுவெளிக்கு ஒரு முகமூடி அணிந்தும் வாழ்கிறான். அத்தகைய முகமூடியை வாசகன் முன் கழட்டிவிட்டு தனது குற்றங்களுக்கு குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆறுதல் தேட முயல்கிறான். உண்மையில் அவன் தேடுவது ஆறுதலும் இல்லை. அவனது வாக்குமூலத்தில் ஒரு கழிவிரக்கம் கோரும் தொனியும் இருப்பதில்லை. வாசக மனம் இதனை எப்படி புரிந்துகொள்கிறதோ அப்படி இந்த நாவலை அணுகிக்கொள்ளலாம். நாவலில் தொடக்கம், அவனது பிறப்பு வளர்ப்பு ஆகிய சூழல்களை விளக்குகிறது. பின்பு ஆண்மை, வன்முறை, தனிமை ஆகியவற்றை அவன் எதிர்கொள்வதைக் காட்டுகிறது. பிறந்த சில நாட்களிலேயே செத்துப்பிழைக்கிறான். தாய் தந்தையரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு அவனது பாட்டி தாத்தாவுடன் வாழ நேர்கிறது. நோய்வாய்பட்ட / வினோதமான / மர்மம் நிறைந்த பாட்டியின் அரவணைப்பில் நோய் நெடி பீடித்த அறையில் தனது வாழ்வைத் தொடங்குகிறான்.

பிறந்த சமயத்தில் குழந்தைகளுக்கு அவர்களுடைய மூளையிலிருக்கும் நினைவுசேகரம் செயல்படத் துவங்காது என்பதே அறிவியல். ஆனால் இவனுக்கோ தான் பிறந்தது முதல் நிகழ்ந்த அனைத்து விடயங்களுமே அப்படியே நினைவிலிருக்கின்றன. இவன் தன் சிறுவயது நினைவுகளை பெரியவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது அவர்கள் இவனைப் பகடி செய்கிறார்கள். அறிவியல் ரீதியாக அது சாத்தியமில்லை என்றும் இவனுக்கு விளக்கம் தரமுயல்கிறார்கள். ஆனால் இவனுடைய முதல் வாக்குமூலமே தனக்கு தான் பிறந்த தினம் முதல் நடந்த அனைத்துமே நினைவிருக்கிறது என்றும் அதனை எப்போது வேண்டுமானாலும் தன்னுடைய நினைவு சேகரத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து மிதக்கவிடமுடியும் என்றும் கூறுகிறான்.

மிகப்பெரிய நிலநடுக்கத்திற்கு இரண்டு வருடங்கள் கழித்தும், இவனது தாத்தா சிலரின் பேச்சைக்கேட்டு தனது ஒட்டுமொத்த சொத்தையும் இழப்பதற்கு இரண்டு வருடம் முன்பாக இவன் பிறக்கிறான். (I am not speaking euphemistically: until now I have never seen such a totality of foolish trust in human beings as that my grandfather possessed) இவனுடைய தாத்தா தனகுக்க் கீழே பணியாற்றியவர்களின் தவறான செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்று அவருடைய கௌரவம்மிக்கப் பணியினைத் துறக்க நேரிடுகிறது. அவனது குடும்பமே நடுத்தெருவிற்கு வருகிறது. இதன் முடிவாக டோக்கியோ நகரத்தின் ஒரு பழைய வாடகை வீட்டில் வாழ ஆரம்பிக்கிறான். அவனது பாட்டியுடன் இவன் வசிக்க இவனது தாய் தந்தையர் இரண்டாவது மாடியில் வசிக்கிறார்கள். அங்கு அவனுக்கு ஒரு வயது இருக்கும்பொழுது படியிலிருந்து தவறி விழுந்துவிடுகிறான். அவனைப் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டிய பாட்டி தியேட்டருக்குச் சென்றிருக்க, அவனது தாய் மற்றும் உறவினர்கள் ஓய்வுநேர களிப்பில் ஆழ்ந்திருக்க இந்த சம்பவம் நிகழ்கிறது. பாட்டி தொலைபேசி மூலம் வரவழைக்கப்படுகிறாள். அவனுக்கு எதுவும் ஆவதில்லை. அதன் பிறகு பாட்டியுடனேயே வாழ்கிறான். அவனுக்கு நான்கு வயதாக இருக்கும்பொழுது காபி நிறத்தில் எதையோ வாந்தி எடுக்கிறான். பின்பு பேச்சு மூச்சில்லாத ஜட நிலை. இனி செய்வதற்கொன்றுமில்லை என குடும்ப மருத்துவரும் கைவிட அனைவரும் துக்கத்தில் வீழ்கின்றனர். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்து அவன் சிறுநீர் கழிக்க அனைவர் முகத்திலும் ஒரு நிம்மதி.. அப்போது முதலே அடிக்கடி காரணமில்லாமல் நோயில் வீழும் மிக பலவீனமான சிறுவனாக வளர ஆரம்பிக்கிறான்.

2

அவனது சிறு பிராயத்தில் அவன் பார்த்த விஷயம் ஒன்று அவன் மனதில் மிக ஆழத்தில் சில கீறல்களை ஏற்படுத்தி அவனைவிட்டு அகலாமல் இறுதிவரை தொடர்கிறது. அவனது எதிர்கால குணவியல்புகளைத் தீர்மானிப்பதாக இருக்கிறது அந்தக் காட்சி. (Led by the hand od the unremembered woman. I was climbing the slope toward home. Someone was coming down the slope, and the woman jerked my hand. We got out of the way and stood waiting at one side) செறிவான அந்தக்காட்சி, மிக உன்னிப்பாக இவனால் கவனிக்கப்படுகிறது. (this very image is the earliest of those that have kept tormenting and frightening me all my life) “அது, ஒரு இளைஞன், அவன் மேலிருந்து பாதை வழியாக கீழே, இவனும் ஒரு பெண்மணியும் ஒதுங்கி நின்றிருந்த (அவனுக்கு பாதைவிட்டு) இடம் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். வியர்வை வலிந்து காய்ந்து போன அவன் மிக அழுக்கான அங்கிகளை அணிந்திருந்தான். அவனது ஆண்மை நான்கு வயது சிறுவனான இவனைப் பெரிதும் கவர்கிறது. முதன் முதலாக வலிமையை அதன் திமிரும் முருக்கை அழகினை காண்கிறான் இவன். அந்த இளைஞன் மூலமாக அது இவனுக்கு காட்டப்படுகிறது எனச் சொல்லலாம். அதனைப்பர்ததும் ‘நான் அவனைப்போல மாறவேண்டும்’, ‘அவனாக நான் இருக்க வேண்டுமென’ இவன் நினைக்கத் தொடங்குகிறான். அந்த இளைஞனின் தொழிலுக்குப் பின்னேயுள்ள அந்த துன்பம் இவனைக் கவர்கிறது. இறுதிவரை இவன் ரசிக்கும் ஒவ்வொன்றின் பின்னேயும் துன்பம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அல்லது துன்பமிகு ஒன்று இவனுக்கு விருப்பமாகிவிடுகிறது. அன்று முதல் அந்த இளைஞனைப்போல ஆகவேண்டுமென தீர்மானம் கொள்கிறான். ஆனால் அடுத்து அவனுடைய காதல் மற்ற தொழில் செய்பவர்கள் மீது மாறுகிறது. எதிலும் அவன் நிலையான பற்றினைக் கொண்டிருப்பதில்லை. தான் எதில் பற்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதனையும் அவனால் தெளிவாகக் கண்டுணர முடிவதில்லை.

ஒரு படப்புத்த்கத்தை வைத்து இன்னுமொரு நினைவு. ஒரு போர்வீரன் குதிரையில் அமர்ந்து போரிடும் காட்சி இவனைப் பெரிதும் கவர்கிறது. அப்போது அவனுக்கு ஐந்து வயது. அவன் தினமும் அந்தப்பக்கத்தை எடுத்துவைத்து நீண்ட நேரம் வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான். பின்னர் ஒரு சமயம் அந்தப் படத்திலிருப்பது ஒரு பெண் எனத் தெரிந்ததும் (அதனை அவனுடைய செவிலிப்பெண் மூலமாக அறிந்துகொள்கிறான்) மிகுந்த சுயவெறுப்பும் அதனைப் போய், ஒரு பெண்ணைப் போய் இரசித்துவிட்டோமே என்று அருவருப்பும் கொள்கிறான். (I felt as though I had been knocked flat. The person I had thought a he was a she. If this beautiful knight was a woman and not a man, what was there left?)

அடுத்ததாக வியர்வை நாற்றம் மீது இவன் கொண்டிருக்கும் பிரேமையை விளக்கும் மற்றுமொரு நினைவு அவனது வீட்டு வாசலில் வரிசையாக நடந்து செல்லும் போர் வீரர்களை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்தது; திடும் திடுமென நிலத்தில் ஓங்கி மிதிபடும் பூட்ஸ்களின் சப்தம், இருகிய அங்கி, தோளில் தொங்கும் துப்பாக்கி ஆகியவை எந்தக் குழந்தையையும் வசீகரித்துவிடும்தான். ஆனால் இவனுக்கோ அவர்களுடைய வியர்வை நாற்றம் தான் வசீகரிக்கும் சங்கதியாக இருக்கிறது. கொச்சன் ஒன்றை மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறான். வாழவேண்டுமெனில் தனக்கிருக்கும் விநோத இச்சைகளை யாரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ளாமல் மறைக்கவேண்டும் என்பதைத்தான். அப்படியே வாழவும் செய்கிறான். நமக்கு எவ்வளவு கட்டுபடுத்தியும் கொச்சன் மீது பரிதாபம் ஏற்படுவதை தடுக்க முடியவில்லை. அவனது இந்த நிலைக்கு இங்கு யார் மீதும் குற்றம் சுமத்த இயலாது என்பது இன்னொரு வேதனை.

3

இப்படியே அவனது பால்யகால நினைவுகளை அவன் உள்ளுக்குள் ஒருவனாகவும் வெளியே ஒருவனாகவும் வாழ்ந்த வேடத்தைக்களைந்து வாக்குமூலங்களாகக் கூறிச் செல்கிறான். ஆனால் இறுதிவரை அவனுக்கு மரணம் குறித்த பயம் மட்டுமே அகல்வதேயில்லை.

சிறுவயதில் அவனுடைய பாட்டியால் அண்டைவீட்டு சிறுவர்களுடன் விளையாடுவதிலிருந்து தடுக்கப்படுகிறான். காரணம் அவர்களுடன் சேர்ந்தால் கெட்டுப்போய்விடுவான் என அவனது பாட்டி நம்புகிறாள். அவன் மென்மேலும் சொல்லிச்செல்லும் நினைவுகள் அவனுக்கு ஆண்மை மீதும் வன்முறை மீதும் இருந்துள்ள பிரேமையை நமக்குச் சொல்கின்றன. சமூக வாழ்க்கைக்குப் பழகாத அதன்மீது விருப்பமில்லாத மனிதனாக, அனால் பொதுவில் சாதாரணமாக முகமூடி அணிந்து வளர்கிறான் கொச்சன்.

இடைநிலைக் கல்விக்காக பள்ளி சென்ற காலத்தில் அவனனுக்கு (வாசகருக்கும்) பாலியல் இச்சைகள் அடையாளம் காணத்துவங்குகின்றன. ஒருவாறாக தானொரு ஓரினச்சேர்க்கையாளன் என்பதை கொச்சன் உணர்வது இந்தக்காலகட்டத்தில் தான். அப்போதும் ஒரு குழப்பம் அவனிடமிருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஓமி என்ற இவனது வகுப்பு மாணவன் மேல் இவன் கொள்ளும் காதல் அடுத்ததாக வாக்குமூலத்தில் வருவது. ஓமி தன் வயதுக்கு மீறிய வளர்ச்சியுடன் இருக்கிறான். இவனைவிட இருவயது மூத்தவன். பல பெண்களுடன் அவனுக்கு உறவு இருக்கிறது. இந்த வயதிலேயே பெண்களுடன் கலவியில் ஈடுபடுவதும், பெரியமனிதத் தோரணையும் இவனை வெகுவாக அவன்பால் ஈர்க்கிறது. இந்தகாலகட்டத்தில் கொச்சன் பாலியல், வன்முறை ரீதியாக சதாசர்வகாலமும் கற்பனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறான். ஓமி மீது கொச்சன்  கொண்ட காதல் முறியும் இடம் மிக கொச்சனைப் பற்றி நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

அடுத்ததாக இருபது வயதில் ஒரு பெண்ணுடன் ஏற்படும் உறவு. அவளை மிகவும் / மனதார நேசிக்கிறான் கொச்சன். ஆனால் அவள் மேல் காமமோ, அவளை நிர்வாணமாகப் பார்க்கவேண்டும் என்ற உந்துதலோ கொச்சனுக்கு சிறிதுமில்லை.        பொதுவாகவே இது அவன் வயது பையன்களுக்குத் தோன்றுவதுதான். ஆனால் நன்றாக துளிரும் அந்த உறவை இவனாக முறிக்கிறான். மீண்டும் அதனைத் துளிர்க்க வைக்க எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் அவனால் முடிவதில்லை. இறுதியாக, அத்தனைக்குப் பிறகும் தனக்கு எதில் ஆர்வம் / பிரேமை என அவன் கண்டுகொள்வதுடன் நாவல் முடிகிறது.

நாவலின் இறுதியில் ஒரு நடன அரங்கத்திற்கு சொனோகுவை அழைத்துச் செல்கிறான் கொச்சன். அங்கு காட்டுமிராண்டிதனமாக இளைஞர்கள் போதைவெறியில் ஆடிகொண்டிருக்கின்றனர். சொனோகுவை இவன் திருமணம் செய்ய மறுத்தாதால் அவளுகொன்றும் நஷ்டமில்லை. அவள் வேறொரு திருமணம் செய்துகொண்டு மகிழ்ச்சியாகவே வாழ்கிறாள். திருமணத்திற்குப் பிறகும் கொச்சனை அடிக்கடி சந்தித்து வருகிறாள். அனால் அவர்களுக்குள் இருந்த எதோ ஒன்று என்றோ முறிந்துவிட்டதாகவே அவளது நடவடிக்கைகள் உணர்த்துகின்றன. அந்த நடன அரங்கினில் வைத்து அவள் அவனிடம் ஏன் என்னை திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை எனக்கேட்கிறாள். அவன் அதற்கு சரிவர பதில் சொல்வதில்லை. அவன் பார்வை முழுக்க ஆடைகளைக் களைந்து அமர்ந்திருக்கும் ஒரு இளைஞன் மேலேயே இருக்கிறது. அப்போது அதனைக் கவனிக்கும் சொனோகு ஏன் அவன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பதை உணர்ந்துகொல்கிறாள். அங்கு அவளைக் கூட்டிவந்திருக்கக்கூடாது என வருந்தும் கொச்சன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு வெளியேறுகிறான். இருவரும் நடக்கின்றனர். நாவல் முடிகிறது.

பெண்கள் மீது சிறிதும் இச்சை இல்லாதவன் என்றாலும் கொச்சன் மற்றவர்கள் முன்னால் தன்னைத் ‘தெளிவானவனாக விநோதமற்ற அனைவரையும் போன்ற மனிதனைப்போல’ காட்டிகொள்ள இந்த உறவில் ஈடுபடுவதை வாசகமனம் உணர்ந்துகொள்ளும். நாவல் முழுக்க இவன் இந்த ‘சாதரணன்’ வேடமணிவதை உணர முடிகிறது. பெண்கள் மீது தனக்கு ஆர்வமிருக்கிறதா என அவன் சில சோதனைகளைச் செய்து பார்ப்பான். உதாரணமாக நிர்வாணப் பெண்களின் படங்களை நெடுநேரம் உற்றுப் பார்ப்பது. அதில் தோல்வியே கிட்டும்.

சொனோகோ (கொச்சனின் பள்ளித்தோழனின் தங்கை)  மேல் தவறேதும் இருப்பதில்லை. இவன்தான் அவளைத் தூண்டிவிட்டுவிடுகிறான். பின்பு அமைதிகொள்கிறான். வேண்டிய பரிசெல்லாம் கொடுத்து, நகைச்சுவைகள் பகிர்ந்து, பாதுகாப்பாக உணரச்செய்து, ஆளில்லா இடங்களில் மாலைநேரத்தில் உதட்டோடு உதடு பதித்து முத்தம் கொடுத்தால் யாருக்குத்தான் காதல் வராது. அவளுடைய காதல் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டு அவளைவிட்டு விலகுகிறான் கொச்சன். காரணம் அந்த உறவே இவனுக்கு புதிராக இருப்பதுதான். அதனை மறக்க நினைக்கிறான். ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்வதை அவனால் கற்பனை கூட செய்துகொள்ள முடியவில்லை.

4

தன் நினைவுகளை எடுத்து அடுக்கி தன்னைத்தானே சுயவிசாரணை செய்துகொள்கிறான் கொச்சன். ஒருமுறை நண்பன் விபச்சார விடுதிக்கு அழைத்துப்போக (பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்வது ஒரு ஆணுக்கு முக்கியமானது என அவன் இவனுக்கு உணர்த்துகிறான். பல நாட்களுக்குப் பிறகு கொச்சனும் அதற்குச் சம்மதிக்கிறான்) அங்கு சென்றதும் தன்னால் ஒரு பெண்ணைத் திருப்தி செய்ய இயலாது என்பதை அறிந்து மனமுடைகிறான். கொச்சனின் நண்பன் அவனுடைய நண்பனுடன் இவனை வீட்டில் வந்து பார்க்கிறான். இயல்பாக பேச்சு சென்றுகொண்டிருக்கையில் நண்பனின் நண்பன் தான் எத்தகையப் பெண்ணாக இருந்தாலும் பதினைந்து நிமிடத்தில் வீழ்த்துவேன் என்று அவனுடைய காமக் கதைகளைச் சொல்லத்தொடங்க இவன் வேதனையில் துடிக்கிறான். அந்த நண்பனின் நண்பன் இறுதியாக ஒன்றைச் சொல்கிறான் ‘என்னால் இதனை அடக்கவே முடியவில்லை. சமயங்களில் நான் ஏன் ஆண்மையற்றவானாக இருந்திருக்ககூடாது என்று நினைப்பேன்’ என்கிறான். அந்த வார்த்தைகள் இவனை மேலும் காயமுறச் செய்கிறது. அன்றிரவு தூக்கமின்றி படுக்கையில் கதறி அழுகிறான். நம்மை உலுக்கும் பகுதி அது.

தனது உண்மையான நிலையை உணராத ஒரு மனிதனின் நிலையும், உணர்ந்தும் முகமூடி களையாமல் வாழும் ஒரு மனிதனின் நிலையும் நன்றாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிகச்செறிவான மொழி மிஷிமாவினுடையது. மொழிபெயர்ப்பில் பொதுவாக இந்த செறிவுத்தன்மை மங்கிவிடும். ஆனால் இது ஆங்கிலம் கண்டும் மூல மொழிக்குரிய வனப்பு குலையாமல் இருக்கிறது. இதனை மூல மொழியில் வாசித்திருந்தால்தான் சொல்லமுடியும் என்றில்லை. ஒரு உள்ளுணர்வு தான். மேலும் இந்நாவல் ஆங்கிலத்திலேயே இப்படியென்றால், ஜப்பானிய மொழியில் எப்படியிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. தாஸ்தயவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும் மட்டுமல்ல அவரது தாக்கம் இல்லாமல் 20 நூற்றாண்டில் வேறு ஏதேனும் எழுதப்பட்டிருக்குமா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கிறது. Confession / சுயவிசாரணை வகை இருத்தலியல் நாவல்கள் பெரும்பாலும் வாசிப்பதில்லை என்றாலும் இந்த நாவல் மனதிற்கு நெருக்கமான நாவலாகவும் என்னுடைய விருப்பபட்டியலில் எப்போதுமிருக்கும் நாவலாகவும் ஆகிறது. மிகவும் தொந்தரவு செய்யக்கூடிய புத்தகம் என்றாலும் ஏனோ படித்துமுடித்தவுடன் இதுவரை நான் அனுபவித்திராத ஒரு அமைதிக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

5

இரண்டாம் உலகப்போர் ஜப்பானில் தீவிரமடைந்திருந்த காலகட்டத்தில் நாவலும் தீவிரமடைகிறது. எப்போது விமானங்கள் வரும் அவை எப்போது குண்டுமழை பொழியும் என மக்கள் அச்சத்திலிருந்தனர். இதனால் பல குடும்பங்கள் சிதைகிறது. கொச்சன் போரில் பணியாற்ற அழைக்கப்பட்டு அவனது உடல்நிலை காரணமாக மீண்டும் வீட்டிற்கு அனுப்பப்படுகிறான். அப்போது அவனது சகோதரி இறந்துவிடுகிறாள். தான் மற்றவர்களைப் போல கதறியழுததை ஆச்சரியமுடன் நினைவுகூர்கிறான் கொச்சன். அவளது மரணம் வெகுவாக இவனைப் பாதிக்கிறது. நாவல் ஆரம்பிக்கையில் மையநீரோட்ட கலாசாரத்திலிருந்து வெளியே இருக்கும் சிறுவனாக வரும் கொச்சன் இறுதிவரை அனைத்திலிருந்தும் விலகியிருக்கும் மனிதனாகவே நாவல் முடிவடைகிறது.

7

கார்த்திகைச் பாண்டியன் (காபா) இந்த நாவலை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஒரு முகமூடியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் என்ற பெயரில் வெளிவந்திருக்கிறது. அந்தப்பிரதி எனக்கு கிடைக்கவில்லை. வாங்குவதற்கு பணம் ஒதுக்கவும் முடியவில்லை. ஆங்கிலத்தில் மின்னூல் கிடைத்ததால் எளிதாக வாசிக்கமுடிந்தது. ஒரு முறை ஒரு இலக்கிய நிகழ்வில் தன்னை ‘முகமூடியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்’ நாவல் எப்படி பாதித்தது என்று குறிபிட்டார். சார்லஸ் புகோவ்ஸ்கியின் அஞ்சல் நிலையம் அறிமுகக் கூட்டம் , த மு எ க ச ஏற்பாடு செய்த கூட்டம் என்று நினைவு. அப்போது முதலே அந்த நாவலைப் படிக்கவேண்டும் என்று ஆவல்கொண்டிருந்தேன். இதனை அறிமுகப்படுத்தியமைக்கு / தமிழப்படுத்தியமைக்கு கார்த்திகைப் பாண்டியன் அவர்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றி. அவருடன் பேசும்போது ‘மிஷிமா தற்கொலைக்கு பயந்தவன். ஆனால் கடைசில தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு தான் இறந்தான்’ என்றார். இந்த நாவலின் கொச்சன் கூட தற்கொலை / மரணத்திற்கு பயந்தவனாக, வன்முறை மற்றும் விநோத கற்பனைகளில்.ஈடுபடும் ஓரினச்சேர்க்கையாளனாக வருகிறான். இதனையே மிஷிமாவின் வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து எழுதியதாகவே கொள்ள முடிகிறது. முழுப்புனைவாக இப்படியொரு நாவலை எழுதுவதென்பது சாதாரணகாரியமில்லை. மிஷிமாவின் மற்ற படைப்புகளைப் படிப்பதற்கு அச்சமாக இருக்கிறது. இதுதந்த அனுபவமே போதும் என்றும் தோன்றுகிறது.அவரது மரணம் குறித்து வாசிக்க நேர்ந்தது. என்னவொரு மனிதன்!!

இன்னும் இருக்கிறது.

 

 

Advertisements

போர்ஹேவின் புத்தக பட்டியல்

//நீங்கள் புத்தகம் வாசிப்பவராக இருந்தால் இந்த உதவியினை பலர் உங்களிடம் கேட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. அதாவது உங்களுக்குப் பிடித்த புத்தகங்களின் பட்டியலை அவர்கள் எதிர்பார்பார்கள். பட்டியல் கொடுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். பட்டியலுக்கு எதிரானவர்களும் இருக்கிறார்கள். பட்டியல்கள் நம்மை மற்றும் நம் சிந்தனையின் விரிவை, தேடலைக் குறுக்கிவிடக்கூடியவை என்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அதேபோல ஒரு புத்தக பட்டியலையோ சினிமா பட்டியலையோ முழுதாக பார்த்து / படித்து முடித்துவிட்டால் நாம் மாஸ்டர் ஆகிவிடவும் முடியாது. ஒரு பட்டியல் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் அல்லது குழுவின் அனுபவம், இரசனை, அணுகுமுறை சார்ந்து உருவாகக்கூடியவை. உதாரணத்திற்கு தமிழ் புனைவெழுத்தில் எனக்கு எழுத்தாளர் பா.வெங்கடேசனை மிகவும் பிடிக்கும். எனக்கு அவரது விருப்பமான புத்தக பட்டியலை அறிந்துகொள்வதில் இயல்பாகவே ஆர்வம் ஏற்படும். அவரிடம் நான் அப்படிக் கேட்டு ஒரு பட்டியல் வாங்கினேன். அது அவருடைய ரசனை, அணுகுமுறை, அனுபவத்தில் உருவான பட்டியல். மேலும் புத்தக பட்டியல்கள் புதையலைப் போன்றவை. தேடல் உள்ள வாசகராக இருப்பின் அப்பட்டியலிலுள்ள இழைகளைப் பிடித்து புதிது புதிதான உலகங்களைக் காண முடியும். இல்லையெனில் தட்டையாக பட்டியலை வாசித்துமுடித்துவிட்டு அடுத்த பட்டியலுக்கு செல்ல நேரிடும்.

அப்படி புனைவுலகின் உச்சபச்ச சாத்தியங்களை உடைத்தவரும், பல்வேறு பாடங்களை நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவருமான போர்ஹே அவர்கள் தயாரித்த பட்டியல் இது. போர்ஹேவை நெருக்கமாக உணரும் வாசகர்களுக்கான பட்டியல் இது. அவருக்கு பிடித்தமான 100 புத்தகங்களைத் தொகுக்கும் முன்னரே அவர் இறந்து போனது ஒரு துரதிஷ்டம் தான்//

1348616597421.cached
Borges

 

Below piece was written by Vasu Devan as a status on his facebook account:

நடமாடும் பிரபஞ்ச நூலகம் என போர்ஹேவுக்கு ஒரு பெயர் உண்டு. ஏனெனில் அவர் வாசிக்காத நூல் இல்லை..தன் வாழ்நாளின் பெரும் பகுதி நேரத்தை நூலகத்தில் செலவழிட்டவர். அதனால்தான் அவர் கதைகளை புரிந்து கொள்வதற்கு தனி அகராதியே வெளியிட்டார்கள்.. அவருடைய இறுதிக்காலத்தில் அர்ஜெண்டைனா பதிப்பகம் Hyspamerica அவரிடம், உலகின் அதிமுக்கிய 100 நூல்களை பட்டியலிட சொன்னார்கள். போர்ஹே தயக்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டார்.

உலக இலக்கியத்தை தெரிந்து கொள்வதற்கு அவசியம் இந்த நூறு நூல்களை வாசிக்கவேண்டும் என அர்ஜெண்டைனா பல்கலைகழகத்தில் மாணவர்கள் மத்தியிலும் உரையாடினார். வாசிப்பு என்பது பயிற்சி என்றும் இந்த பழக்கத்தை இறுதிவரையில் விடக்கூடாது எனவும் அறிவுறுத்தினார். எழுதுவதற்கு முன், வாசிப்பதற்கு அதிக நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்கிறார்.( தமிழ் எழுத்தாள கலைஞர்கள் கவனிக்கவும்).. இந்தப் பட்டியல் பார்த்து உலகமே வியந்தது…பிரமிக்க வைக்கும் நூல் பட்டியல்… (இது தரவரிசை பட்டியல் இல்லை). இதில் அவருடைய மேதமை தெரியும்…பட்டியலில் உள்ள பல பெயர்கள் புதிராகவும்/புதிதாகவும் இருக்கும்… பண்டைய கிரேக்க இலக்கியம், 8ம்நூற்றாண்டு ஜப்பான் கவிதைகள், ஆயிரத்தொரு இரவுகள், திபெத்திய புத்த நூல், மகாபாரதம் என அவரின் வாசிப்பின் ஆழம் திகைக்க வைக்கிறது… ஆனால் 74 நூல்களை மட்டுமே அவரால் பரிந்துரைக்க முடிந்தது…அதற்குள் துரதிருஷ்டவசமாக மரணமடைந்தார்..இதில் ஒரு சர்ச்சையும் உண்டு…இந்த 74 நூல்களில் ஒரு பெண் எழுத்தாளரும் இல்லை…அதற்காக அவரை குறை சொல்வதில் அர்த்தமில்லை..ஏனெனில் மீதி 26 நூல்களில் முக்கிய பெண் எழுத்தாளர்கள் இடம் பிடித்திருப்பார்கள்….போர்ஹே என்ற ஆளுமையின் முக்கியத்துவத்திற்கு சான்று என்னவென்றால், இன்னும் அந்த 26 நூல்கள் என்னவாக இருக்கும் என உலகத்தின் பல முனைகளில் பந்தயங்கள் நடக்கிறது….இன்னும் சொல்லப்போனால், இலக்கியத்தின் மேல் தீராக் காதல் கொண்டவர்கள், அவர் பரிந்துரைந்த இந்த 74 நூல்களை தேடிப் பிடித்து வாசிக்கிறார்கள்….
1. Stories by Julio Cortázar
2. & 3. The Apocryphal Gospels
4. Amerika and The Complete Stories by Franz Kafka
5. The Blue Cross: A Father Brown Mystery by G.K. Chesterton
6. & 7. The Moonstone by Wilkie Collins
8. The Intelligence of Flowers by Maurice Maeterlinck
9. The Desert of the Tartars by Dino Buzzati
10. Peer Gynt and Hedda Gabler by Henrik Ibsen
11. The Mandarin: And Other Stories by Eça de Queirós
12. The Jesuit Empire by Leopoldo Lugones
13. The Counterfeiters by André Gide
14. The Time Machine and The Invisible Man by H.G. Wells
15. The Greek Myths by Robert Graves
16. & 17. Demons by Fyodor Dostoyevsky
18. Mathematics and the Imagination by Edward Kasner
19. The Great God Brown and Other Plays, Strange Interlude, and Mourning Becomes Electra by Eugene O’Neill
20. Tales of Ise by Ariwara no Narihara
21. Benito Cereno, Billy Budd, and Bartleby, the Scrivener by Herman Melville
22. The Tragic Everyday, The Blind Pilot, and Words and Blood by Giovanni Papini
23. The Three Impostors
24. Songs of Songs tr. by Fray Luis de León
25. An Explanation of the Book of Job tr. by Fray Luis de León
26. The End of the Tether and Heart of Darkness by Joseph Conrad
27. The Decline and Fall of the Roman Empire by Edward Gibbon
28. Essays & Dialogues by Oscar Wilde
29. Barbarian in Asia by Henri Michaux
30. The Glass Bead Game by Hermann Hesse
31. Buried Alive by Arnold Bennett
32. On the Nature of Animals by Claudius Elianus
33. The Theory of the Leisure Class by Thorstein Veblen
34. The Temptation of St. Antony by Gustave Flaubert
35. Travels by Marco Polo
36. Imaginary lives by Marcel Schwob
37. Caesar and Cleopatra, Major Barbara, and Candide by George Bernard Shaw
38. Macus Brutus and The Hour of All by Francisco de Quevedo
39. The Red Redmaynes by Eden Phillpotts
40. Fear and Trembling by Søren Kierkegaard
41. The Golem by Gustav Meyrink
42. The Lesson of the Master, The Figure in the Carpet, and The Private Life by Henry James
43. & 44. The Nine Books of the History of Herodotus by Herdotus
45. Pedro Páramo by Juan Rulfo
46. Tales by Rudyard Kipling
47. Vathek by William Beckford
48. Moll Flanders by Daniel Defoe
49. The Professional Secret & Other Texts by Jean Cocteau
50. The Last Days of Emmanuel Kant and Other Stories by Thomas de Quincey
51. Prologue to the Work of Silverio Lanza by Ramon Gomez de la Serna
52. The Thousand and One Nights
53. New Arabian Nights and Markheim by Robert Louis Stevenson
54. Salvation of the Jews, The Blood of the Poor, and In the Darkness by Léon Bloy
55. The Bhagavad Gita and The Epic of Gilgamesh
56. Fantastic Stories by Juan José Arreola
57. Lady into Fox, A Man in the Zoo, and The Sailor’s Return by David Garnett
58. Gulliver’s Travels by Jonathan Swift
59. Literary Criticism by Paul Groussac
60. The Idols by Manuel Mujica Láinez
61. The Book of Good Love by Juan Ruiz
62. Complete Poetry by William Blake
63. Above the Dark Circus by Hugh Walpole
64. Poetical Works by Ezequiel Martinez Estrada
65. Tales by Edgar Allan Poe
66. The Aeneid by Virgil
67. Stories by Voltaire
68. An Experiment with Time by J.W. Dunne
69. An Essay on Orlando Furioso by Atilio Momigliano
70. & 71. The Varieties of Religious Experience and The Study of Human Nature by William James
72. Egil’s Saga by Snorri Sturluson
73. The Book of the Dead
74. The Problem of Time by J. Alexander Gunn

நன்றி வாசு தேவன்.

எழுதியவர்: வாசு தேவன்

Medium: facebook

URL TO facebook post: https://www.facebook.com/vas.madras/posts/10211313649350292?pnref=story 

Original Post of OPEN CULTURE: Jorge Luis Borges Selects 74 Books for Your Personal Library

 

வாசிப்பு: Zorba the Greek – Nikos Kazantzakis

எனக்கு மிகப்பிடித்தமான வாழ்வியல் முறைகளில் ஒன்று Hedonism. As far as I can remember எப்பொழுதுமே மகிழ்ச்சியாக இருக்கவேண்டும் என்பதே என் எண்ணமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. புத்தகமும் சினிமாவும் உரையாட சில நண்பர்களும் போதும், நாட்களை மகிழ்ச்சியாக கழித்துவிடமுடியும். இவைதான் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்பதால் நான் சமூக வாழ்விலிருந்து (alienation) ஒதுங்கிவிடப்போவதில்லை. லௌகீக வாழ்விலிருந்து (World affairs) சிறிதும் வழுவாமல் என்னுடைய தேவைகளை என்னால் பூர்த்தி செய்துகொள்ள முடியும். அது எப்படி என்கிறீர்களா? பொறுப்பாக என் மனைவி (வந்த பின்பு) குழந்தைகள் பெற்றோர்களை மகிழ்ச்சியாகவும் புகாரின்றியும் பார்த்துக்கொள்ள முடியும்.

வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விஷயத்தை தேடி ஓடுகின்றனர். சிலருக்கு குடி, பலருக்கு பணம், ஒரு சிலருக்கோ காமம் மட்டுமே மகிழ்ச்சி தரும். எழுத்தாளனுக்கு/கவிஞனுக்கு தனது படைப்பு,

[நகுலனின் கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது.

ஒரு கட்டு வெற்றிலை

பாக்கு சுண்ணாம்பு புகையிலை
வாய் கழுவ நீர்
பிளாஸ்க் நிறை ஐஸ்
ஒரு புட்டி பிராந்தி
வத்திப்பெட்டி சிகரெட்
சாம்பல் தட்டு
பேசுவதற்கு நீ
நண்பா
இந்தச் சாவிலும்
ஒரு சுகம் உண்டு]

Nikos Kazantzakis எழுதிய Zorba the Greek நாவல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. நாவல் வாசிப்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருந்தது. எளிமையான மொழி. ஆனால் இது என் மனதிற்கு நெருக்கமான நாவலில்லை என்று 200வது பக்கத்திலேயே உணர முடிந்தது.

IMG_20160607_172656

பலருக்கு Zorba பாத்திரம் role model எனவும், பிடித்தமான கதாபாத்திரம் என்பதையும் அறிவேன். நாவல் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக zorba கதாபாத்திரத்தை நான் அடியோடு வெறுக்கிறேன் என்பது பொருளில்லை. zorba நடனமாடும் இடம் எனக்கு மிகப்பிடித்தமான இடங்களில் ஒன்று. நானும் சமயங்களில் ஸ்பீக்கரில் ‘another one bites the dust’ ‘dangerous’, ‘I’m a man’, ‘டீயா டீயா டோல்’ போன்ற பாடல்களைப் போட்டுவிட்டு வெறிகொண்டு ஆடியிருக்கிறேன். ஆடிமுடிக்கையில் ஆறாகப் பெருகி வழியும் வியர்வையிலேயே என் மனஅழுத்தமெல்லாம் கரைந்து வழிவதாக உணர்ந்திருக்கிறேன்.

விஷயம் அதுவல்ல. பொதுவாக நம்மால் முடியாத ஒன்றினை ஒரு கற்பனை பாத்திரம் திரையிலோ, நாவலிலோ செய்கையில் நமக்கு அந்தப் பாத்திரத்தின் மீது பிரியம் ஏற்படுவது இயல்பு. Zorbaவை ரசிப்பதற்கு பின்னே இருக்கும் உளவியல் அதுதான் என்று தோன்றுகிறது.

1. ஒரு குறிப்பிட்ட நடிகருக்கு ஏன் இத்தனை ரசிகர்கள்? அதுவும் அந்த நடிகரின் இடத்தில் மட்டுமல்லாது வேற்றுமொழி பேசும் இடங்களில் கூட  எப்படி இத்தனை ரசிகர்கள் உருவானார்கள்? அதற்கான பல்வேறு காரணங்களில் அந்த நடிகரின் நிறம் கூட ஒரு காரணியாக இருக்கலாம். நிறம் மட்டுமல்ல அந்த நடிகரின் physical appearance என்று சொல்லலாம். ‘நம்மைப்போல நிறமுடைய/உயரமுடைய/உடல் பெருமானுடைய ஒருவன் திரையில் தோன்றி ஆடுகிறான், பாடுகிறான், வில்லன்களைப் பந்தாடுகிறான், சிவப்பான கதாநாயகியுடன் டூயட் பாடுகிறான்.. ஆனால் நம்மால் முடியவில்லை. எப்பேற்பட்ட சாதனையைச் செய்கிறான். ஆனால் நாமோ இங்கே இப்படியிருக்கிறோம்’  தங்களது அடக்கிவைக்கப்பட்ட ஆசையின் வடிவமாக, தங்களால் முடியாததைச் செய்யும் பிம்பமாக, (Fight Club படம் நினைவுக்கு வருகிறதா?) கிட்டத்தட்ட பல இளைஞர்களுக்குப் பிரதிநிதியாக அந்த நடிகர் இருப்பார். உளவியல் ரீதியாக அணுகினால் மாநிறம்/brown கொண்ட பல இளைஞர்கள் தாழ்வு மனப்பான்மையில் புழுங்குபவர்களாகவே இருக்கின்றனர். பொதுமைப்படுத்தவில்லை. (இதெற்கெல்லாம் ஒரு வகையில் ஊடகங்களை காரணமாகச் சொல்லலாம். இந்தியா போன்ற மாநிற/brownish மக்கள் அதிகம் வாழும் நாடுகள் மேற்கத்திய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு பக்காவான சந்தை. “Fair is the only beauty”.. சிவப்பாக இல்லையெனில் அழகி பட்டம் பறிபோகும், திருமணம் நடக்காது, ஆண்கள் ரசிக்கமாட்டார்கள், பெண்கள் ரசிக்கமாட்டார்கள் என்பதை மக்கள் மனதில், குறிப்பாக இளைஞர்கள் மனதில் விதைத்தது ஊடகம் தான். மேலும் கதாநாயகன் சிவப்பாக இருக்கவேண்டும், கதாநாயகி சிவப்பாக இருக்கவேண்டும், என்பதை சிவப்பு நிறத்திற்கு ஒரு தெய்வீக அந்தஸ்த்து கொடுத்தது ஊடகம் தான். அவர்களே இந்த தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு ஆரம்பப்புள்ளி. இந்த கற்பிதங்கள் நம் பொதுப்புத்தியில் ஊறிவிட்டது. ‘சிவப்பா இருக்கறவன் பொய் சொல்லமாட்டான் டா’ என்ற சினிமா வசனத்தின் பின்னே மிகப்பெரிய ஆய்வே அடங்கியிருக்கிறது. அதெல்லாம் வேறொரு பதிவில் அலசி ஆராய்வோம்) தெளிவானவர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். அதற்காக அந்த குறிப்பிட்ட நடிகரை ரசிப்பவர்கள் எல்லாம் தாழ்வு மனப்பான்மையில் புழுங்குபவர்கள் என்றும் பொருளில்லை. இது ஒரு perspective அவ்வளவுதான்.

2. அடித்தட்டு மக்களிடையே இருந்து ஒரு இயக்குநன் உருவாகிறான்.தனது சமூகத்தினை முன்னெடுத்துச் செல்லும் ஒருவன், அந்த சமூகத்து மக்களால் செய்ய முடியாத ஒன்றை செய்துகாட்டி, அவர்களது வாழ்வியல் பிரச்சினைகளை தனது படைப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தும் ஒருவன் அந்த சமூகத்து மக்களால் கடவுளாக, கதாநாயகனாகப் பார்க்கப்படுவதில் ஆச்சரியமேதுமில்லை. அவர்கள் அவனுக்காக தங்கள் சிரசையும் தர சித்தமாக இருப்பார்கள்.

1 & 2 இரண்டையும் positive உதாரணங்களாகவே பார்க்கலாம். அதில் எவ்வித உள்ளர்த்தமும் இல்லை.

1 + 2 = 3. ஆனால் Zorba தனது வாழ்க்கையில் அனுதினமும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கு தேர்ந்தெடுக்கும் வழிகள் பெண்களும் மதுவும். இந்த இரண்டுமே அவனுக்கு வாழ்வில் மகிழ்ச்சியினைத் தரும் கருவிகளாக இருக்கின்றன. இவனது வாழ்வியல்முறை எனக்கு சுத்தமாக ஒத்துவராது. Zorba கதாபாத்திரம் புனைவுதான் என்றாலும் கூட என்னால் துளியும் அவனை ரசிக்கமுடியவில்லை. வாழ்வில் மது, காமம் என்பதனையும் தாண்டி கொண்டாட பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. இந்தக் கதாபாத்திரத்தை ரசிப்பவர்களது உளவியல் எளிதாக எனக்குப் புலப்படுகிறது. இதனை விளக்குவது எளிது: ‘என்னால் முடியவில்லை. அதனை ஒருவன் செய்கிறான்.. I Love him :-)’ அவ்வளவுதான். புத்தகத்தை படித்துவிட்டு செல்லலாம். கொண்டாடவும் செய்யலாம். ஆனால் zorba கதாபாத்திரத்திலிருந்து influence ஆகக்கூடாது என்பது என் கருத்து. நம் இந்தியா போன்ற நாடுகளில்…..  (அட.. நான் ஒரு பிற்போக்குவாதி போல பேசுகிறேனோ 😉 நான் பிற்போக்குவாதியல்ல) Zorba கதாபாத்திரம் இப்போதுள்ள நமது சூழலுக்கு பொருந்தாது என்றில்லை எப்போதுமே பொருந்தாது. இதுபோன்றெல்லாம் வாழ்ந்துபார்க்க நீங்கள் பொறுப்பும் லட்சியங்களுமற்ற துறவியாகவோ, நாடோடியாகவோ தான் இருக்க முடியும்., அவ்வாறு இருக்க முடியுமெனில் சரிதான். Zorba உங்களுக்கானவன். நீங்கள் ரசிப்பதில் பிழையில்லை. ஆனால் இந்தக் காரணங்களால் என்னால் Zorbaவை ரசிக்க முடியவில்லை. அதுவும் நாவல் முழுக்க அவனது பராக்கிரமங்கங்களை என்னால் படித்துக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை. Felt overdose. அந்த எழுத்தாளனின் வாழ்வியல் முறை அமைதியானது. இறுக்கமானது. அவனுக்கு முற்றிலும் எதிரானவன் Zorba இதனாலேயே எழுத்தாளனுக்கு Zorbaவை பிடித்துவிடுகிறது…

—  இன்னும் இருக்கின்றன  —

27 July 2016 at 13:53

//இதனை நீட்டித்து எழுதவேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தேன். ஏனோ இதனோடயே நின்றுவிட்டது வார்த்தைகள். வராத ஒன்றினை எதற்கு இழுப்பானேன். எனக்கென்று வார்த்தை கட்டுப்பாடுகள் இங்கு எதுவுமில்லை. என்றாவது ஒரு நாள் இது முழுமையடையக் கூடும்//

வாசிப்பு: the CATCHER in the RYE – J.D.Salinger

சாலிங்கரின் Catcher in the rye போன்ற ஒரு வயதடைவுச்சித்தரிப்பு நாவலுக்கான (coming to age novels) களம் தமிழகத்தில் உண்டா என்ற எண்ணம் இந்நாவலை (ஏக்நாத்தின் ‘ஆங்காரம்’) வாசிக்கையில் வந்தது. அறங்கள், அறமீறல்கள், கொள்கைகள், குழப்பங்கள் நிறைந்த பெரியவர்களின் உலகை சந்திக்கும் இளையவர்களின் கொந்தளிப்பைச் சொன்ன நாவல் அது. நீங்கள் சமைத்து வைத்திருக்கும் உலகை நான் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்ற பதின்பருவத்து இளைஞனின் வினா அதில் இருந்தது.அங்கிருந்து உண்மையில் இருத்தல் என்றால் என்ன என்னும் வினாவை நோக்கிச் சென்றது சாலிங்கரின் நாவல். ஆகவேதான் அது ஒரு காலகட்டத்தின் சினத்தின் அறைகூவலின் அத்துமீறலின் ஆவணமாக ஆகியது. இன்றும் ஒரு செவ்வியல்படைப்பாக கொள்ளப்படுகிறது. என் இளமைக்காலமாகிய எண்பதுகள் அரசியல் அவநம்பிக்கைகள், வேலையில்லாத்திண்டாட்டம், அழிந்த நிலப்பிரபுத்துவ வாழ்க்கை ஆகியவற்றால் கலங்கிமறிந்த ஒன்று. அன்று சாலிங்கரின் நாவல் ஒரு பெரிய அலைக்கழிப்பை அளித்தது. இன்று என்னவாக அது பொருள்படும் என மீண்டும் வாசித்தால்தான் தெரியும்.
– ஜெயமோகன்

ஜே.டி.சலிங்கர் எழுதிய the CATCHER in the RYE நாவலை நண்பர் மதி வாசித்துக்கொண்டிருந்தார். தவறுதலாக அவர் விட்டுச் சென்ற அந்த புத்தகம் நெடுநாட்களாக என்னுடைய அறையின் அலமாரியில் இருந்தது. எனக்கு ஏனோ அதனை வாசிக்க வேண்டுமென தோன்றவில்லை. மிகப்பிரபலமான நாவல் என்று மட்டும் தெரியும். சமீபத்தில் தான் ஆங்கில வாசிப்பினை சற்றுத் தீவிரமாக முன்னெடுத்தேன். சரி, நீண்ட நாட்களாக நம்மிடம் ஒரு ஆங்கில நாவல் இருக்கிறதே அதனை எடுத்து வாசிப்போம் என்று முடிவெடுத்து வாசிக்கவும் செய்தேன்.

Catcher in the rye

If a body catch a body coming through the rye

…the first thing you’ll probably want to know is where I was born and what my lousy childhood was like, and how my parents were occupied and all before they had me, and all that David Copperfield kind of crap, but I don’t feel like going into it, if you want to know the truth. In the first place, that stuff bores me, and in the second place, my parents would have about two hemorrhages apiece if I told anything pretty personal about them.

– Holden Caulfield

மேலே ஜெயமோகனே தெளிவாக சொல்லியிருக்கிறார். இருந்தும் எனது கருத்து முத்தினையும் உதிர்த்து வைக்கிறேன். மிக எளிமையான மொழி. (இதன் எளிமை பற்றி அ.முத்துலிங்கம் கூறியவை கீழே இருக்கும்) அதுவே நாவலின் பலம். Lousyயான நடை. நாவலின் நாயகன் ஹோல்டன் காஃபீல்டு. 16 வயது. எதிலுமே ஆர்வமில்லாதவன்; ஒரு விஷயத்தில் தொடர்ந்து அவனால் கவனம் செலுத்தமுடியாது; தொடர்ந்து ஒவ்வொரு பள்ளிகளிலிருந்தும் வெளியேற்றப்படுகிறான்; கடைசியாக ஒரு பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்படும்பொழுது உடனடியாக அவனால் வீட்டுக்குச் செல்ல முடியவில்லை; எங்காவது சில நாட்கள் வெளியே சுற்றிவிட்டு வீட்டுக்குச் செல்ல முடிவெடுக்கிறான். இந்த நாவலில் கதை என்றொரு சங்கதியே கிடையாது. பள்ளியிலிருந்து வெளியேறும் காஃபீல்டு எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகளே நாவல். அலைக்கழிப்பு, ஏக்கம், அடையாளம், ஒரு வித மன அழுத்தம் எனப் பல்வேறு விடயங்களால் நசுக்கப்படும் ஒருவன், ஒவ்வொன்றிற்கும் ‘rules & regulation’ வைத்திருக்கும் இந்த சமூகத்திலிருந்து தனித்தே செயல்படுகிறான். அவனது பார்வையில் அனைத்துமே அபத்தமாகப்படுகின்றன. சமயங்களில் அவன் ஒரு மனநோயாளியோ என்றும் தோன்றும்.

–.

படிக்க விறுவிறுப்பாக இருந்தது. கையில் எடுத்ததும் வாசித்துமுடித்து கீழே வைத்துவிடலாம். அத்தகைய படைப்பு. ஆரம்பநிலை ஆங்கில வாசகர்கள் இதுபோன்ற படைப்புகளிலிருந்து தங்கள் வாசிப்பினை ஆரம்பிக்கலாம்… (சேத்தன் பகத்தை தவிர்க்கலாமே பிரெண்ட்ஸ் 😦 )

இந்த நாவலை இந்தளவு கொண்டாட வேண்டியதில்லை என்பது கருத்து. மேலும் இதனை ஒரு முழுமையற்ற படைப்பாகவே பார்க்கிறேன். ஆனால் ஒருவகையில் இதுவொரு மிகச்சிறந்த ஆவணம் என்பேன். மிகப்பெரிய உழைப்பு இதன் பின்னே இருக்கிறது. இதே genre-ல் அதாவது Coming to age fictionகளில் என் மனம் கவர்ந்தவை ஆதவனின்என் பெயர் ராமசேஷன்‘, Stephen Chbosky இயக்கிய The Perks of Being a Wallflower என்ற படம்(இந்தப் படத்தின் வசனங்களுக்காகவே எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் பார்ப்பேன் ), நாஞ்சில் நாடனின் எட்டுத்திக்கும் மதயானை நாவலைக்கூட இந்த வகைமையில் சேர்க்கலாம். ‘அடையாளம் தேடுதல்’ + ‘அலைக்கழிப்பு’ போன்ற பதின்பருவ உளவியல் சிக்கல்களைப் பேசும் படைப்புகள் ஏனோ எனக்கு உடனே பிடித்துவிடுகின்றன.ஏனெனில் இந்த சிக்கல்களை நாம் ஒவ்வொருவருமே அனுபவித்துக் கடந்திருப்போம் அல்லது அனுபவித்துக்கொண்டிருப்போம். சமீபத்தில் பார்த்த ஆங்கில தொலைக்காட்சி தொடர் ‘Better Call Saul’ எனக்குப்பிடித்திருந்தது. Breaking Bad தொடரில் வந்த முக்கிய கதாபாத்திரமான வக்கீல் Saul, கதையின் நாயகனாக இதில் வருகிறார். Saul எவ்வாறு தன்னை establish செய்துகொண்டான், அதற்காக அவன் சந்தித்த பிரச்சினைகள், அறமீறல்கள், குழப்பங்கள் ஆகியவற்றை சித்தரிக்கிறது இந்தத் தொடர். அப்படியே Breaking Bad பாணியில் இருப்பதும் கதையினை இழுப்பதற்காகவே சில ‘situation’களை உருவாக்குவதும் drawbacks. இதுபோன்ற அறமீறல்கள் ஒருவித சுகானுபவத்தினை தரும். அப்படித்தான் the CATCHER in the RYE நாவலை அந்தக்காலத்து பதின்பருவத்தினர் தங்கள் பெற்றோர்க்கு தெரியாமல் போர்வைக்குள் வைத்துப்படித்திருப்பார்கள் எனத் தோன்றுகிறது.

ஜெயமோகன்: எளிமையாகவும் நேரடியாகவும் எழுதுகிறீர்கள். அப்படி ஒரு கொள்கை கொண்டிருக்கிறீர்களா? அல்லது உங்கள் இயல்பா? எளிமையற்ற சிக்கலான அகம் கொண்ட ஆக்கங்கள் ( உதா: மெளனி, தாஸ்தயேவ்ஸ்கி ) உங்களை கவர்வதில்லையா?

அ.முத்துலிங்கம்: J.D.Salinger என்று ஒரு எழுத்தாளர். அவர் இளவயதில் எழுதிய ஒரேயொரு நாவல்தான் ‘The Catcher in the Rye‘. இன்றும் அவர் எழுதினால் மில்லியன் டொலர்கள் கொடுக்க தயாராக இருக்கிறார்கள். உலகம் முழுவதும் பேசும் இந்த நாவலில் அப்படி என்ன இருக்கிறது. எளிமையான எழுத்துதான். ஒரு பதின்பருவத்து பையனைப் பற்றியது. அந்த எழுத்தின் எளிமையும், ஆழமும் அபூர்வமாக அமைந்தவை.

ஜி.குப்புசாமி தனது ‘அயல் மகரந்தச் சேர்க்கை‘ நூலில் 10 உலக இலக்கிய ஆளுமைகளின் பேட்டிகளையும் அவர்தம் படைப்பு ஒன்றினையும் மொழிபெயர்த்திருப்பார் (சில காரணங்களுக்காக இது முக்கியமான புத்தகம். பல எழுத்தாளர்களை நெருக்கமாக அறிந்துகொள்வதுடன் புதியவை நோக்கி முன்னேற ஒரு அறிய எளிய திறப்பு) அவற்றில் எழுத்தாளர் ஹாருகி முரகாமியின் நேர்காணல் முக்கியமானது.

இங்கு ஏன் இந்த நேர்காணல் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் நம் பேசுபொருள் ‘The Catcher in the Rye’.

Lets come to the point.

கேள்வி: ஜே.டி.ஸாலிங்கர் தனது ஒரே நாவலான Catcher in the Rye-ஐ தனது 32-வது வயதில் எழுதினார். தனக்குள்ளிருந்த விஷயத்தை தாங்கமுடியாதளவுக்கு அதன்பின் அவர் பலவீனமாகிவிட்டார் எனலாமா?

முரகாமி: அவரது புத்தகத்தை நான் ஜப்பானிய மொழியில் மொழி பெயர்த்தேன். அது மிக நல்ல நாவல். ஆனால் முழுமையடைந்திருக்கவில்லை. கதை போக போக இருந்து கொண்டே செல்கிறது. கதை நாயகனான ஹோல்டன் காஃபீல்டுக்கு அந்த இருட்டுலகிலிருந்து வெளியே வர வழி தெரியவில்லை. எனக்கென்னவோ ஸாலிங்கருக்கும் வழி தெரியவில்லையென்றுதான் தோன்றுகிறது. விளையாட்டில், அவர் ஈடுபட்டிருந்தால் அவர் காப்பாற்றப்பட்டிருப்பாரோ? எனக்குத் தெரியவில்லை.

கேள்வி: கதைகளுக்கான அகத்தூண்டல் உங்களுக்கு, ஓடுவதால் கிடைக்கிறதா? (முரகாமி ஒரு மாரத்தான் ஓட்டக்காரர் என்பதனை வாசகர்கள் அறிந்திருக்கக்கூடும்)

முரகாமி: கிடையாது. ஒரு கதைக்கான ஆதாரத்தை விளையாட்டுத்தனமாக தேடிச்செல்கிற எழுத்தாளனல்ல நான். ஆதாரத்திற்காக நான் ஆழமாக தோண்டிச்செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. என் ஆன்மாவின் இருண்ட பிரதேசங்களுக்குள் ஆழமாகத் தோண்டிச் சென்று அங்கே புதைந்திருக்கும் கதையை நான் கண்டெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதற்காகவும் கூட என் உடல் நல்ல வலுவோடு இருக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஓடத் தொடங்கிய பிறகு என்னால் நெடுநேரத்திற்கு மனதை ஒருமுகப்படுத்தியிருக்க முடிகிறது. மணிக்கணக்காக மனதை ஒருமுகப்படுத்தி இருட்டுக்குள் செல்லமுடிகிறது. இருட்டுக்குள் அப்படி போகும்போது வழியில் உங்களுக்கு எல்லாமே கிடைக்கின்றன. பிம்பங்கள், பாத்திரங்கள், உருவகங்கள், உடல்ரீதியாக நீங்கள் பலவீனமாக இருந்தால் அவற்றை தவறவிட்டு விடுவீர்கள். அவற்றை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, உங்கள் பிரக்ஞையின் மேற்பரப்பிற்கு கொண்டுவரச் செய்ய உங்களுக்கு சக்தியிருக்காது. நீங்கள் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது முக்கியமான விஷயம் என்பது, ஆதாரத்துக்குள் உங்களை தேடிக்கொண்டே செல்வதல்ல. இருட்டில் இருந்து திரும்பி மேலே வருவதுதான், ஓட்டத்திலும் இதே விஷயம்தான். என்ன விலை கொடுத்தாவது நீங்கள் கடக்க வேண்டிய இறுதிக்கோடு ஒன்று இருக்கிறது.

அதாவது ஒரு எழுத்தாளன் ஆரோக்கியத்தோடு (உடல் & மன) இருக்கவேண்டுமென்கிறார் முரகாமி. மாராத்தானில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருப்பதால் தான் வலிமையுடையவனாக இருப்பதாகக் கூறுகிறார். அதே சமயம் இளம் வயதில் உடல் & மன ஆரோக்கியமில்லாத பலர் விரைவிலேயே மரித்துப்போவதைப் பற்றிக் கூறுகிறார்.ஜே.டி.ஸாலிங்கர்  91 வயது வரை வாழ்ந்தார் என்பதனை இங்கு பதிவு செய்துகொள்கிறேன். விசயம் மனதளவில் அவர் ஆரோக்கியமற்று இருந்திருக்கலாம் என்பதே.  //கலாப்பூர்வமாக பணியாற்றுவது ஆரோக்கியக் கேடான விஷயம். அதை சமாளிக்க ஒரு கலைஞன் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். எனக்கு, ஓடுதல் அந்த அபாயத்தினை தவிர்க்க உதவுகிறது//

ஜே.டி.ஸாலிங்கர் பற்றிய கேள்வி, முரகாமியை பேட்டி கண்டவரின் திறமையை காட்டுகிறது. இப்படிப்பட்ட தயாரிப்புகளோடு தான் ஒரு நேர்காணல் செய்ய செல்லவேண்டும் [அ] பேட்டியின்போதே இதுபோன்ற கேள்விகள் தோன்றவேண்டும். (சரி.. அதற்கு நிறைய வாசிக்க வேண்டும்.)

மூன்று referenceகளை வைத்து ஒரு குறிப்பு எழுதிப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை இன்று நிறைவேறியது. வேறொன்றுமில்லை சமீபத்தில் வாசித்த சல்மான் ருஷ்டியின் கட்டுரைத் தொகுப்பான Imaginary homelands-ல் முதல் கட்டுரையினை மூன்று சம்பந்தமில்லாத referenceகளின் உதவியோடு “நன்றாக” எழுதியிருப்பார். அதன் உடனடி பாதிப்பு. நான் தொடர்புடைய மூன்று referenceகளை வைத்து எழுதிப்பார்த்தேன். Imaginary homelands நிறைய எழுத்தாளர்களையும் அவர்தம் படைப்புகளையும் அறிமுகப்படுத்தியது. பயப்படவேண்டாம் அந்தப்புத்தகம் குறித்து எழுதமாட்டேன். நேரம் ஒதுக்கி வாசித்தமைக்கு நன்றி. எடுத்தவுடன் அங்கங்கே வாசித்துவிட்டு கடைசி பாராவுக்கு வந்தவர்களுக்கும் நன்றி.

நிறைய டைப் செய்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. Publish பொத்தானை அழுத்துகிறேன்

ஒரு புத்தகம் ஒரு கடிதம் ஒரு குறிப்பு

இந்த நாவல் அனைவருக்குமானதல்ல. ஆரம்பநிலை வாசகர்கள் இதனை தவிர்ப்பது நலம்.

வணக்கம் சார். நலமா.

ஓரான் பாமுக் எழுதிய வெண்ணிற கோட்டை நாவலை ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடித்தேன்.

என் பெயர் சிவப்பு & பனி போன்ற நாவல்களைப் படித்துவிட்டு ஓரான் பற்றி எனக்குள்ளாக ஒரு பிம்பத்தினை கட்டமைத்திருந்தேன். அதனை முற்றிலும் உடைக்கிறது இந்தச் சிறிய நாவல். பனி & என் பெயர் சிவப்பு போன்றில்லை. மிக நுட்பமான ‘வாசகனின் சிரத்தையான பங்களிப்பைக் கோரும்’ நாவல். நான் ஒன்றைச் சொன்னால் தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டீர்களே. உங்கள் மொழிபெயர்ப்புகளை (ஒரு சிறுகதைத் தொகுதி தவிர) அனைத்தையும் வாசித்து விட்டேன். அவற்றில் மிகச் சிறந்த இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் என்றால், அவை ஓரான் பாமுக் – வெண்ணிற கோட்டை & ஜான் பேன்வைலின் கடல்.

உங்கள் பணி எப்போதும் தொடரட்டும். வாழ்த்துகள். என்னைப் பொருத்தவரையில் மிகச் சிறந்த வாசகனால் மட்டுமே ஒரு படைப்பினை அதன் மையம் உருக்குலையாமல் மொழிபெயர்க்கமுடியும். நீங்கள் மிகச் சிறந்த வாசகர். ஓரானின் Museum of Innocence நாவலை ஆங்கிலத்தில் படிக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்.

நன்றி

– யமுனை செல்வன்


White castle

இந்த நாவலைப் பற்றி எதனையும் கூறுவதிலோ, இதன் கதை அமைப்பினை summarize பண்ணுவதிலோ எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. மிக மிக நுட்பமான நாவல் இது. நாவலின் மையத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அதனை வாசித்தவர்களோடு விவாதிப்பதில் ஒரு பயனுண்டு. கவிஞர் இசை ஒரு முன்னுரையில் சொல்வார், ‘கவிதையும் எழுதிவிட்டு, அது உருவான தருணத்தையும் முன்னுரையில் கூறுவதில் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்று’.. The same situation here. பொதுவாக serendipityக்கு முக்கியத்துவம் தருபவனாகையால் இப்படி ஒரு ஏற்பாடு + இங்கு எது பகிர்ந்தாலும் அவை மகத்தான ‘spoiler’களாக இருக்கும். இந்த நாவல் கட்டாயம் வாசிக்கப்பட வேண்டும். நமது ரசனையும் , ஒரு படைப்பினை அணுகும் முறைமையும் முற்றிலும் மாற்றியமைக்கும் ‘வெண்ணிறக் கோட்டை’ போன்ற நாவல்களையே நான் தொடர்ந்து வாசிக்க நினைக்கிறேன். இது போன்ற காத்திரமான படைப்புகளை வாசித்தபின்பு ஒரு உயரத்தை நம் இரசனை அடையும். அதன் பின்னர் அந்த உயரத்திற்கு கீழுள்ள எந்தவொரு படைப்பும் நம்மைக் கவராமல் சென்றுவிடும். என் ஐயமெல்லாம் இப்படி தமிழில் வாசிக்காமலேயே பல படைப்புகளை கடந்துவிடுவேனோ என்பதுதான்.

இந்த நாவல் அனைவருக்குமானதல்ல. ஆரம்பநிலை வாசகர்கள் இதனை தவிர்ப்பது நலம்.

இன்று அமேசானில் ஆர்டர் செய்துள்ள புத்தகங்கள்

இதுவரை இப்படி பல்க்காக புத்தகங்கள் வாங்கியதில்லை. இந்த வருடம் முழுக்க இந்த புத்தகங்களைப் படிக்கவிருக்கிறேன். ‘இவ்ளோ பணம் இவனுக்கு ஏது?’னு நீங்க யோசிக்கறது தெரியுது. சமீபத்தில் ஊட்டியில் ஒரு part time job செய்துவிட்டு வந்தேனல்லவா.. மகராசன்கள் புண்ணியத்தில்தான். தமிழ் புத்தகங்கள் நூலகத்திலேயே கிடைத்துவிடுவதால் இந்த ஏற்பாடு. இனி நிறைய, ஆங்கிலமும் வாசிப்போமே. எத்தனை நாள் தான் இங்கேயே சுற்றிக்கொண்டிருப்பது.

1. The English Patient – Michael Ondaatje
2. The Last Evening on Earth – Robert Bolano
3. The Time of the Hero – Maria Vargas Llosa
4. Atomised – Michael Houellebecq
5. Catch – 22 – Joseph Heller
6. Stoner: A Novel John Willaims
7. Identity – Milan Kundera
8. The Bell Jar – Sylvia Plath
9. The Storyteller – Mario Vargas Llosa
10. Conversation in the Cathedral – Mario Vargos Llosa
11. The Feast of the Gold – Mario Vargos Llosa
12. The Alchemy of Desire – Tarun J.Tejpal
13. Life: A User’s Manual – Georges Perec
14. The Tin Drum – Gunter Grass
15. The Valley of Masks – Tarun J. Tejpal
16. The Story of My Assassins – Tarun J.Tejpal
17. This Blinding Absence of Light – Tahar Ben Jelloun

நன்றிகள்: ரியாஸ்

வாசிப்பு: This Blinding Absence of Light

 1956ம் ஆண்டு பிரெஞ்ச் காலணியாதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறது வட ஆப்பிரிக்க நாடான மொராக்கோ. 1961ல் மொராக்கோ அரசராகப் பொறுப்பேற்கிறார் இரண்டாம் ஹசன். சும்மா சொல்லக்கூடாது ரொம்ப நல்ல மனுஷன். அவரது ஆட்சிகாலத்தில் எழுத்தாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் அரசுக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சிறை தான். சிறைத்தண்டனை மட்டுமல்லாமல் ‘டார்ச்சர் செய்து மெதுவாகக் கொல்வது’ என்பது அவரது பாணி. ‘எதிர் சிந்தனை, விமர்சனம்’ போன்றவைகளை முளையிலேயே கருக்கிவிடுவார் இரண்டாம் ஹசன். எங்கேனும் யாராவதொருவர் யாருக்கும் தெரியாமல் குசு விட்டால் கூட அரசரின் ஒற்றர்படை கழுகுகளுக்கு மூக்கு வியர்த்துவிடும். நாட்டின் அனைத்து மூலைமுடுக்குகளிலும் அரசரின் ஒற்றர்கள் அந்த அளவிற்கு சிரத்தையாக பணியில் ஈடுபட்டிருந்தினர்.

இரண்டாம் ஹசனின் ஆட்சியின் மீது வெறுப்படைந்த மொராக்கோ ராணுவம் அரசரைக் கொன்றுவிட்டு ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முடிவு செய்கிறது. அப்போதுதான் ராணுவத்தில் புதிதாகப் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொண்ட இளம் வீரர்களை அழைத்து ஒரு உத்தரவு பிறப்பிக்கிறார் ராணுவ பெருந்தலை ஒருவர். அந்த உத்தரவு ”’அடுத்தநாள் நடக்கவிருக்கும் அரசரின் 42வது பிறந்தநாள் கொண்டாட்ட நிகழ்ச்சியில் எப்படியாவது அரசரைக் கொன்றுவிடவேண்டும்”’, என்பதே. வீரர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தாலும் சீனியர்கள் சொல்வதை பின்பற்றியே ஆகவேண்டுமே. வேறு வழியில்லாமல் அடுத்த நாள், அவர்களை அழைத்துச்செல்ல வந்த ராணுவ ட்ரக்குகளில் ஏறி அரசரின் Skhirat அரண்மனைக்குச் செல்கின்றனர். கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் வீரர்கள்.

IMG-20160222-WA0010

கொலைக்களம்          

வீரர்கள் அரண்மனையினை அடைந்ததும் தங்கள் ‘சுடும் வைபவத்தினை’ ஆரம்பிக்கின்றனர். எதிர்படுபவர்களில் அரசரின் முகம் தெரிகிறதா எனப் பார்த்துக்கொண்டே சுட்டுத் தள்ளுகின்றனர். அரசரின் விருந்தினர்கள் பலர் தங்கள் இன்னுயிரை இழக்கின்றனர். ஆனால் அரசர் தப்பித்துவிடுகிறார். (பின்னர் 1999 வரை. தான் மரணிக்கும் வரை அரசராக இருந்தார் இரண்டாம் ஹசன்)

விசாரணையும் தண்டனையும் 

விசாரணை தொடங்குகிறது. அரண்மனையில் தாக்குதலில் ஒரு பகுதியாக அங்குள்ள பெண்களை வன்புணர்வு செய்திருக்கிறார்கள் சில வீரர்கள். ஆனால் அவர்களது பெயரினை வெளியிட விரும்பாத ஆரணுவ உயரதிகாரி கொல்லப்படுகிறார். விசாரணையின் முடிவில் 58 பேர் ‘தாக்குதலில் ஈடுபட்டதாக’ தீர்ப்பு கூறப்பட்டு, ‘மிகக்கடுமையான காவலுக்கும், விரைப்பான காவலர்களுக்கும், பிரசித்திபெற்ற’ Kenitra சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார்கள். அவ்வளவுதான் வாழ்க்கை. இனி தங்களது குடும்பத்தாரை பார்க்க இயலாது என்பதனை உணர்ந்த வீரர்கள் தங்கள் நிலையினை உணர்ந்து வருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது….

கல்லறைச் சிறை 

சிலபல மாதங்களுக்குப் பின்னர் அங்கிருந்து வேறொரு ‘விசேட’ சிறைக்கு மாற்றப்படுகிறார்கள்.. அதன் பெயர் Tazmamart. பாலைவனப் பகுதியின் நடுவே அமைந்துள்ள சிறைச்சாலை. (சிறையின் பெயர் மிகச் சாதாரணமாகத் தெரிகிறதல்லவா! கொஞ்சம் பொறுமையாக இருக்கவும்) இரண்டு ப்ளாக்குகளை கொண்ட சிறை, A & B. வெயில், குளிர் இரண்டுமே மிகக்கடுமையாக இருக்கும்.

1. 10 அடி நீளமும், 5 அடி அகலமும், மிகக்குறைவான உயரமும் (அதாவது ஒருவரால் எழுந்து நிற்க முடியாது, நின்றால் தலை கூரையில் முட்டும்)  கொண்ட அறைகள். ஒரு அறைக்கு ஒருவர்.

2. வெளிச்சம் என்பது கிடையவே கிடையாது.

3. மல ஜாலம் கழிக்க ஒரு சிறு துளை பக்கவாட்டில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும்.

4. மேலே கற்று வர ஒரு சிறிய துளை.

5. மருத்துவ வசதி கிடையாது.

6. ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேலை மட்டுமே உணவு, கொஞ்சம் குடிக்க தண்ணீர்.

7. எண்ணற்ற கரப்பான் பூசிகள், மேலும் பெயர் தெரியாத பூசிகள், விஷ ஜந்துக்கள் (இதில்லாமல் காவல்கள் கொண்டு வது போடும் தேள்கள், அவைப் பல்கிப் பெருகி……)

ஏறத்தாழ அது கல்லறை தான். இவ்வாறான வசதிகளுடன் ஆரம்பமாகிறது அவர்களது சிறை வாழ்க்கை. Block Bல் 23 பேர் அடைக்கப்படுகிறார்கள், literally புதைக்கப்படுகிறார்கள். வெளிச்சம் என்ற பேச்சுக்கே இடம் கிடையாது. யாரவது கைதி இறந்துபோனால இறுதிச்சடங்கு செய்வதற்காக வெளியே வரலாம். அதுவும் சில நிமிடங்கள் தான். ஆனால் அதும் கூட சிறிது நாட்களில் இல்லாமல் போகிறது. Block B க்கு மனசாட்சி சிறிதுமற்ற கொடூரமான இரண்டு காவலர்கள்.

அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டது மரணம் தான். ஆனால உடனடி மரணமல்ல, மெதுவான நீடித்த மரணம். இரண்டாம் ஹசன் எப்பேர்பட்ட மனிதன் பாருங்கள்.

அந்த தோல்வியடைந்த coup நிகழ்வுக்கு முன்பு வரை கடவுள் விடயத்தில் நம்பிக்கை சிறிதுமின்றி வாழ்ந்த சலீம் (கதையின் நாயகன்) Tazmamart நிலவறையில் இருட்டில் அமர்ந்திருக்கையில் கடவுளை முழுமையாக நம்புகிறான். அந்த நம்பிக்கையே அவனது ஆன்மாவை தூய்மையாக்கி ‘பிழைத்திருக்க’ வைக்கிறது. எதைப்பற்றியும் அவன் சிந்திப்பதில்லை. இறந்தகாலத்தை துளியும் நினைப்பதில்லை. ஏனெனில் மகிழ்ச்சிகரமான நாட்கள் நினைவில் வந்தால் தற்போதுள்ள மன வலிமை குழையும், பின்னர், உடனடி மரணம் என்பதனை உணர்கிறான். எனவே அவன் எதைப்பற்றியும் யோசிப்பதில்லை. மிகக்கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்கிறான். இறைவன் மட்டுமே அவன் மனதில் நிறைந்திருக்கிறார்.

மரணம் நிச்சயம் என்றானவுடன் தன் தாயிடம் மானசீகமாக மன்னிப்பு கூறுகிறான். நேரம் கூற ஒருவன், தேள்கடி விஷத்தினை முறிக்கும் திறனுடைய ஒருவன், முழுக்க தொழுகைக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்ட ஒருவன் என தனிச்சிறப்புகளையுடைய மனிதர்களின் இருள் சிறையில் ‘கதை சொல்லி’யாக அடையாளம்  காணப்படுகிறான் சலீம்.

தான் பார்த்த படங்கள், படித்த கதை கவிதைகளை தனது சிறைத் தோழர்களுடன் பகிர்கிறான். பெரும்பாலானவற்றை மொராக்கோ contextற்கு மாற்றி சொல்கிறான். லூயிஸ் பனுவலின் படக் கதையை சொல்லுவது மிகச்சிறந்த உதாரணம்.

சிறையில் அடைக்கப்பட மனிதர்களின் கதி என்ன ஆனது? அதில் எத்தனை பேர் பின்னர் வெளிச்சத்தினையும் சுதந்திரக்காற்றினையும் சுவாசிக்கிறார்கள்? அப்படி தப்பிக்கிறார்கள் எனில் எவ்வாறு? இதுவே நாவல். நீங்கள் atheist ஆகா இருப்பினும் இந்த நாவலை வாசிக்கலாம். ஆன்மிகம் என்பதற்காக ஒதுக்கவேண்டியதில்லை.

Torture, extreme violence, horrible deaths போன்றவை இருந்தாலும் நாவலின் தொனி மிக அமைதியானது. ஒரு மிகப்பிரம்மாண்டமான விருட்சத்தின் அடியில் பத்மாசனமிட்டு அமைதியில் தியானிப்பதைப்போன்ற அனுபவத்தினைத் தருகிறது இந்நாவல்.

முதன்முதலாக ஆழமாக அனுபவித்து வாசித்த ஆங்கில நாவல் இதுவாகத்தானிருக்கும். வாசித்தேன் என்பதைவிட தியானத்திலிருந்தேன் என்று சொல்வதே சரியானதாக இருக்கும். exaggeration செய்யவில்லை. உண்மை.

நாவலின் பலம் இந்த ஆன்மீகம் தான். தொழுகையும் ஒரு pastel போல நாவல் முழுவதும் வியாபித்திருக்கிறது. எங்கோ ஆன்மாவின் அடியாளத்தில் தொழுகைச்சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருக்க மனதின் கசடுகளெல்லாம் கழுவப்பட்டு என்னிலிருந்து வெளியேறி மிதக்கிறது. அந்த நிர்வாணம் அளப்பரிய ஆன்ம பலத்தினை தருகிறது. (கொஞ்சம் நாவலின் tone மாறியிருந்தாலும் wolf totem நாவலைப்போல விக்ரமன் பட லா லா ஆகியிருக்கும்)

tahar_ben_jelloun_islam_laizitaet_charlie_hebdo_0
Tahar Ben Jelloun

இந்த உலகில் தீர்க்க முடியாத பிரச்சினை என்று எதுவுமில்லை. எத்தகைய பிரச்சினையாக இருப்பினும் அதனை overcome  செய்து மீண்டுவர இயலும். ஆனால் அவ்வாறு நிகழ்கிறதா? கொஞ்சம் நாம் வாழும் சமூகத்தினை அவதானியுங்கள். எத்தனை தற்கொலைகள்! ஏன்.! பரீட்சையில் தோற்றதற்காக தற்கொலை, (இதைவிட பெரிய கொடுமையான செய்தி, மதிப்பெண் குறைந்தால், கவனிக்க ‘குறைந்தால்’ ஃபெயிலாவது வேறு கேட்டகரி தற்கொலை, காதலில் தோற்றால் தற்கொலை..  சின்ன தோல்விகளைக் கூட தாங்க முடியாத அளவிற்கு நமது மனம் impotent ஆகிவிட்டது.

வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான கட்டத்தினில் இருக்கிறேன். முழுக்க negative vibrationகளுக்கு மத்தியில் சென்று கொண்டிருக்கிறது நாட்கள். இந்த சமயத்தில் இந்த நாவலை (இது உண்மைக்கதைதான்) வாசித்தது அற்புதமான அனுபவம்.

முதன் முதலாக தமிழில் அறிமுகம் செய்த சாருவுக்கும், புத்தகத்தினை வாசிக்கத் தந்த (இன்னும் திருப்பித்தரவில்லை 😉 ) ரியாசுக்கும் நன்றிகள்.

நாவலில் எனக்கு மிகப்பிடிதமான பகுதிகளில் ஒன்று, ‘வெறுப்பை’ பற்றி சலீம் (narrator) சொல்வது.

Most of them who died did not die of hunger.

Feeling hatred diminishes you. It eats at you from within and attacks the immune system. When you have hatred inside you, it always crushes you in the end.

– Salim (narrator)