வாசிப்பு: யுகியோ மிஷிமா எழுதிய Confessions of a Mask

Confessions of a Mask – Yukio Mishima (Japanese)

English Translation by: Meredith Weatherby

Publication: A NEW DIRECTIONS BOOK

1  

யுகியோ மிஷிமா எழுதிய Confessions of a Mask என்ற ஜப்பானிய நாவல், “Beauty is a terrible and awful thing! It is terrible because it never has and never can be fathomed, for God sets us nothing but riddles…” என்ற தஸ்தயாவ்ஸ்கியின் the brothers Karamazov என்ற அதியற்புத நாவலிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்ட மேற்கோளுடன் தொடங்குகிறது. இப்போதே இந்த நாவல் எதனைக் குறித்து பேசப்போகிறது என்பதனை ஓரளவு அனுமானிக்க முடிகிறது.

 

62794

 

எதிலும் நிலையான ஆர்வமோ பிடிப்போ இல்லாத தன்னையொத்த விடலைகளிடமிருந்து வேறுபட்டுத் தெரியும்; மன அலைகளைப்புகளில் துயருற்ற ஆன்மாவின் வாக்குமூலங்களை நிதானமாக அவனுடைய (கொச்சன்) பார்வையிலேயே பதிவுசெய்கிறது. அதாவது வாசகருடன் நேரடியாக ‘நேயர்களே!..’ என விளித்து உரையாடுகிறான். அவனது பிறப்பு முதலே விநோதமான குழந்தையாக ஆரோக்கியமற்ற நோஞ்சான் உடலையும் முரட்டுத்தனம், வன்முறை, ஆண்மை ஆகியவற்றில் மையல் கொண்டவனாக வளர்கிறான். அவனுக்கு எதில் ஆர்வமிருக்கிறது என்பதனைக் கண்டடையவே அவனுக்குப் பலகாலம் பிடிக்கிறது. ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு மாதிரியாகவும் வெளியே பொதுவெளிக்கு ஒரு முகமூடி அணிந்தும் வாழ்கிறான். அத்தகைய முகமூடியை வாசகன் முன் கழட்டிவிட்டு தனது குற்றங்களுக்கு குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆறுதல் தேட முயல்கிறான். உண்மையில் அவன் தேடுவது ஆறுதலும் இல்லை. அவனது வாக்குமூலத்தில் ஒரு கழிவிரக்கம் கோரும் தொனியும் இருப்பதில்லை. வாசக மனம் இதனை எப்படி புரிந்துகொள்கிறதோ அப்படி இந்த நாவலை அணுகிக்கொள்ளலாம். நாவலில் தொடக்கம், அவனது பிறப்பு வளர்ப்பு ஆகிய சூழல்களை விளக்குகிறது. பின்பு ஆண்மை, வன்முறை, தனிமை ஆகியவற்றை அவன் எதிர்கொள்வதைக் காட்டுகிறது. பிறந்த சில நாட்களிலேயே செத்துப்பிழைக்கிறான். தாய் தந்தையரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு அவனது பாட்டி தாத்தாவுடன் வாழ நேர்கிறது. நோய்வாய்பட்ட / வினோதமான / மர்மம் நிறைந்த பாட்டியின் அரவணைப்பில் நோய் நெடி பீடித்த அறையில் தனது வாழ்வைத் தொடங்குகிறான்.

பிறந்த சமயத்தில் குழந்தைகளுக்கு அவர்களுடைய மூளையிலிருக்கும் நினைவுசேகரம் செயல்படத் துவங்காது என்பதே அறிவியல். ஆனால் இவனுக்கோ தான் பிறந்தது முதல் நிகழ்ந்த அனைத்து விடயங்களுமே அப்படியே நினைவிலிருக்கின்றன. இவன் தன் சிறுவயது நினைவுகளை பெரியவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது அவர்கள் இவனைப் பகடி செய்கிறார்கள். அறிவியல் ரீதியாக அது சாத்தியமில்லை என்றும் இவனுக்கு விளக்கம் தரமுயல்கிறார்கள். ஆனால் இவனுடைய முதல் வாக்குமூலமே தனக்கு தான் பிறந்த தினம் முதல் நடந்த அனைத்துமே நினைவிருக்கிறது என்றும் அதனை எப்போது வேண்டுமானாலும் தன்னுடைய நினைவு சேகரத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து மிதக்கவிடமுடியும் என்றும் கூறுகிறான்.

மிகப்பெரிய நிலநடுக்கத்திற்கு இரண்டு வருடங்கள் கழித்தும், இவனது தாத்தா சிலரின் பேச்சைக்கேட்டு தனது ஒட்டுமொத்த சொத்தையும் இழப்பதற்கு இரண்டு வருடம் முன்பாக இவன் பிறக்கிறான். (I am not speaking euphemistically: until now I have never seen such a totality of foolish trust in human beings as that my grandfather possessed) இவனுடைய தாத்தா தனகுக்க் கீழே பணியாற்றியவர்களின் தவறான செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்று அவருடைய கௌரவம்மிக்கப் பணியினைத் துறக்க நேரிடுகிறது. அவனது குடும்பமே நடுத்தெருவிற்கு வருகிறது. இதன் முடிவாக டோக்கியோ நகரத்தின் ஒரு பழைய வாடகை வீட்டில் வாழ ஆரம்பிக்கிறான். அவனது பாட்டியுடன் இவன் வசிக்க இவனது தாய் தந்தையர் இரண்டாவது மாடியில் வசிக்கிறார்கள். அங்கு அவனுக்கு ஒரு வயது இருக்கும்பொழுது படியிலிருந்து தவறி விழுந்துவிடுகிறான். அவனைப் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டிய பாட்டி தியேட்டருக்குச் சென்றிருக்க, அவனது தாய் மற்றும் உறவினர்கள் ஓய்வுநேர களிப்பில் ஆழ்ந்திருக்க இந்த சம்பவம் நிகழ்கிறது. பாட்டி தொலைபேசி மூலம் வரவழைக்கப்படுகிறாள். அவனுக்கு எதுவும் ஆவதில்லை. அதன் பிறகு பாட்டியுடனேயே வாழ்கிறான். அவனுக்கு நான்கு வயதாக இருக்கும்பொழுது காபி நிறத்தில் எதையோ வாந்தி எடுக்கிறான். பின்பு பேச்சு மூச்சில்லாத ஜட நிலை. இனி செய்வதற்கொன்றுமில்லை என குடும்ப மருத்துவரும் கைவிட அனைவரும் துக்கத்தில் வீழ்கின்றனர். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்து அவன் சிறுநீர் கழிக்க அனைவர் முகத்திலும் ஒரு நிம்மதி.. அப்போது முதலே அடிக்கடி காரணமில்லாமல் நோயில் வீழும் மிக பலவீனமான சிறுவனாக வளர ஆரம்பிக்கிறான்.

2

அவனது சிறு பிராயத்தில் அவன் பார்த்த விஷயம் ஒன்று அவன் மனதில் மிக ஆழத்தில் சில கீறல்களை ஏற்படுத்தி அவனைவிட்டு அகலாமல் இறுதிவரை தொடர்கிறது. அவனது எதிர்கால குணவியல்புகளைத் தீர்மானிப்பதாக இருக்கிறது அந்தக் காட்சி. (Led by the hand od the unremembered woman. I was climbing the slope toward home. Someone was coming down the slope, and the woman jerked my hand. We got out of the way and stood waiting at one side) செறிவான அந்தக்காட்சி, மிக உன்னிப்பாக இவனால் கவனிக்கப்படுகிறது. (this very image is the earliest of those that have kept tormenting and frightening me all my life) “அது, ஒரு இளைஞன், அவன் மேலிருந்து பாதை வழியாக கீழே, இவனும் ஒரு பெண்மணியும் ஒதுங்கி நின்றிருந்த (அவனுக்கு பாதைவிட்டு) இடம் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். வியர்வை வலிந்து காய்ந்து போன அவன் மிக அழுக்கான அங்கிகளை அணிந்திருந்தான். அவனது ஆண்மை நான்கு வயது சிறுவனான இவனைப் பெரிதும் கவர்கிறது. முதன் முதலாக வலிமையை அதன் திமிரும் முருக்கை அழகினை காண்கிறான் இவன். அந்த இளைஞன் மூலமாக அது இவனுக்கு காட்டப்படுகிறது எனச் சொல்லலாம். அதனைப்பர்ததும் ‘நான் அவனைப்போல மாறவேண்டும்’, ‘அவனாக நான் இருக்க வேண்டுமென’ இவன் நினைக்கத் தொடங்குகிறான். அந்த இளைஞனின் தொழிலுக்குப் பின்னேயுள்ள அந்த துன்பம் இவனைக் கவர்கிறது. இறுதிவரை இவன் ரசிக்கும் ஒவ்வொன்றின் பின்னேயும் துன்பம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அல்லது துன்பமிகு ஒன்று இவனுக்கு விருப்பமாகிவிடுகிறது. அன்று முதல் அந்த இளைஞனைப்போல ஆகவேண்டுமென தீர்மானம் கொள்கிறான். ஆனால் அடுத்து அவனுடைய காதல் மற்ற தொழில் செய்பவர்கள் மீது மாறுகிறது. எதிலும் அவன் நிலையான பற்றினைக் கொண்டிருப்பதில்லை. தான் எதில் பற்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதனையும் அவனால் தெளிவாகக் கண்டுணர முடிவதில்லை.

ஒரு படப்புத்த்கத்தை வைத்து இன்னுமொரு நினைவு. ஒரு போர்வீரன் குதிரையில் அமர்ந்து போரிடும் காட்சி இவனைப் பெரிதும் கவர்கிறது. அப்போது அவனுக்கு ஐந்து வயது. அவன் தினமும் அந்தப்பக்கத்தை எடுத்துவைத்து நீண்ட நேரம் வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான். பின்னர் ஒரு சமயம் அந்தப் படத்திலிருப்பது ஒரு பெண் எனத் தெரிந்ததும் (அதனை அவனுடைய செவிலிப்பெண் மூலமாக அறிந்துகொள்கிறான்) மிகுந்த சுயவெறுப்பும் அதனைப் போய், ஒரு பெண்ணைப் போய் இரசித்துவிட்டோமே என்று அருவருப்பும் கொள்கிறான். (I felt as though I had been knocked flat. The person I had thought a he was a she. If this beautiful knight was a woman and not a man, what was there left?)

அடுத்ததாக வியர்வை நாற்றம் மீது இவன் கொண்டிருக்கும் பிரேமையை விளக்கும் மற்றுமொரு நினைவு அவனது வீட்டு வாசலில் வரிசையாக நடந்து செல்லும் போர் வீரர்களை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்தது; திடும் திடுமென நிலத்தில் ஓங்கி மிதிபடும் பூட்ஸ்களின் சப்தம், இருகிய அங்கி, தோளில் தொங்கும் துப்பாக்கி ஆகியவை எந்தக் குழந்தையையும் வசீகரித்துவிடும்தான். ஆனால் இவனுக்கோ அவர்களுடைய வியர்வை நாற்றம் தான் வசீகரிக்கும் சங்கதியாக இருக்கிறது. கொச்சன் ஒன்றை மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறான். வாழவேண்டுமெனில் தனக்கிருக்கும் விநோத இச்சைகளை யாரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ளாமல் மறைக்கவேண்டும் என்பதைத்தான். அப்படியே வாழவும் செய்கிறான். நமக்கு எவ்வளவு கட்டுபடுத்தியும் கொச்சன் மீது பரிதாபம் ஏற்படுவதை தடுக்க முடியவில்லை. அவனது இந்த நிலைக்கு இங்கு யார் மீதும் குற்றம் சுமத்த இயலாது என்பது இன்னொரு வேதனை.

3

இப்படியே அவனது பால்யகால நினைவுகளை அவன் உள்ளுக்குள் ஒருவனாகவும் வெளியே ஒருவனாகவும் வாழ்ந்த வேடத்தைக்களைந்து வாக்குமூலங்களாகக் கூறிச் செல்கிறான். ஆனால் இறுதிவரை அவனுக்கு மரணம் குறித்த பயம் மட்டுமே அகல்வதேயில்லை.

சிறுவயதில் அவனுடைய பாட்டியால் அண்டைவீட்டு சிறுவர்களுடன் விளையாடுவதிலிருந்து தடுக்கப்படுகிறான். காரணம் அவர்களுடன் சேர்ந்தால் கெட்டுப்போய்விடுவான் என அவனது பாட்டி நம்புகிறாள். அவன் மென்மேலும் சொல்லிச்செல்லும் நினைவுகள் அவனுக்கு ஆண்மை மீதும் வன்முறை மீதும் இருந்துள்ள பிரேமையை நமக்குச் சொல்கின்றன. சமூக வாழ்க்கைக்குப் பழகாத அதன்மீது விருப்பமில்லாத மனிதனாக, அனால் பொதுவில் சாதாரணமாக முகமூடி அணிந்து வளர்கிறான் கொச்சன்.

இடைநிலைக் கல்விக்காக பள்ளி சென்ற காலத்தில் அவனனுக்கு (வாசகருக்கும்) பாலியல் இச்சைகள் அடையாளம் காணத்துவங்குகின்றன. ஒருவாறாக தானொரு ஓரினச்சேர்க்கையாளன் என்பதை கொச்சன் உணர்வது இந்தக்காலகட்டத்தில் தான். அப்போதும் ஒரு குழப்பம் அவனிடமிருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஓமி என்ற இவனது வகுப்பு மாணவன் மேல் இவன் கொள்ளும் காதல் அடுத்ததாக வாக்குமூலத்தில் வருவது. ஓமி தன் வயதுக்கு மீறிய வளர்ச்சியுடன் இருக்கிறான். இவனைவிட இருவயது மூத்தவன். பல பெண்களுடன் அவனுக்கு உறவு இருக்கிறது. இந்த வயதிலேயே பெண்களுடன் கலவியில் ஈடுபடுவதும், பெரியமனிதத் தோரணையும் இவனை வெகுவாக அவன்பால் ஈர்க்கிறது. இந்தகாலகட்டத்தில் கொச்சன் பாலியல், வன்முறை ரீதியாக சதாசர்வகாலமும் கற்பனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறான். ஓமி மீது கொச்சன்  கொண்ட காதல் முறியும் இடம் மிக கொச்சனைப் பற்றி நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

அடுத்ததாக இருபது வயதில் ஒரு பெண்ணுடன் ஏற்படும் உறவு. அவளை மிகவும் / மனதார நேசிக்கிறான் கொச்சன். ஆனால் அவள் மேல் காமமோ, அவளை நிர்வாணமாகப் பார்க்கவேண்டும் என்ற உந்துதலோ கொச்சனுக்கு சிறிதுமில்லை.        பொதுவாகவே இது அவன் வயது பையன்களுக்குத் தோன்றுவதுதான். ஆனால் நன்றாக துளிரும் அந்த உறவை இவனாக முறிக்கிறான். மீண்டும் அதனைத் துளிர்க்க வைக்க எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் அவனால் முடிவதில்லை. இறுதியாக, அத்தனைக்குப் பிறகும் தனக்கு எதில் ஆர்வம் / பிரேமை என அவன் கண்டுகொள்வதுடன் நாவல் முடிகிறது.

நாவலின் இறுதியில் ஒரு நடன அரங்கத்திற்கு சொனோகுவை அழைத்துச் செல்கிறான் கொச்சன். அங்கு காட்டுமிராண்டிதனமாக இளைஞர்கள் போதைவெறியில் ஆடிகொண்டிருக்கின்றனர். சொனோகுவை இவன் திருமணம் செய்ய மறுத்தாதால் அவளுகொன்றும் நஷ்டமில்லை. அவள் வேறொரு திருமணம் செய்துகொண்டு மகிழ்ச்சியாகவே வாழ்கிறாள். திருமணத்திற்குப் பிறகும் கொச்சனை அடிக்கடி சந்தித்து வருகிறாள். அனால் அவர்களுக்குள் இருந்த எதோ ஒன்று என்றோ முறிந்துவிட்டதாகவே அவளது நடவடிக்கைகள் உணர்த்துகின்றன. அந்த நடன அரங்கினில் வைத்து அவள் அவனிடம் ஏன் என்னை திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை எனக்கேட்கிறாள். அவன் அதற்கு சரிவர பதில் சொல்வதில்லை. அவன் பார்வை முழுக்க ஆடைகளைக் களைந்து அமர்ந்திருக்கும் ஒரு இளைஞன் மேலேயே இருக்கிறது. அப்போது அதனைக் கவனிக்கும் சொனோகு ஏன் அவன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பதை உணர்ந்துகொல்கிறாள். அங்கு அவளைக் கூட்டிவந்திருக்கக்கூடாது என வருந்தும் கொச்சன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு வெளியேறுகிறான். இருவரும் நடக்கின்றனர். நாவல் முடிகிறது.

பெண்கள் மீது சிறிதும் இச்சை இல்லாதவன் என்றாலும் கொச்சன் மற்றவர்கள் முன்னால் தன்னைத் ‘தெளிவானவனாக விநோதமற்ற அனைவரையும் போன்ற மனிதனைப்போல’ காட்டிகொள்ள இந்த உறவில் ஈடுபடுவதை வாசகமனம் உணர்ந்துகொள்ளும். நாவல் முழுக்க இவன் இந்த ‘சாதரணன்’ வேடமணிவதை உணர முடிகிறது. பெண்கள் மீது தனக்கு ஆர்வமிருக்கிறதா என அவன் சில சோதனைகளைச் செய்து பார்ப்பான். உதாரணமாக நிர்வாணப் பெண்களின் படங்களை நெடுநேரம் உற்றுப் பார்ப்பது. அதில் தோல்வியே கிட்டும்.

சொனோகோ (கொச்சனின் பள்ளித்தோழனின் தங்கை)  மேல் தவறேதும் இருப்பதில்லை. இவன்தான் அவளைத் தூண்டிவிட்டுவிடுகிறான். பின்பு அமைதிகொள்கிறான். வேண்டிய பரிசெல்லாம் கொடுத்து, நகைச்சுவைகள் பகிர்ந்து, பாதுகாப்பாக உணரச்செய்து, ஆளில்லா இடங்களில் மாலைநேரத்தில் உதட்டோடு உதடு பதித்து முத்தம் கொடுத்தால் யாருக்குத்தான் காதல் வராது. அவளுடைய காதல் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டு அவளைவிட்டு விலகுகிறான் கொச்சன். காரணம் அந்த உறவே இவனுக்கு புதிராக இருப்பதுதான். அதனை மறக்க நினைக்கிறான். ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்வதை அவனால் கற்பனை கூட செய்துகொள்ள முடியவில்லை.

4

தன் நினைவுகளை எடுத்து அடுக்கி தன்னைத்தானே சுயவிசாரணை செய்துகொள்கிறான் கொச்சன். ஒருமுறை நண்பன் விபச்சார விடுதிக்கு அழைத்துப்போக (பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்வது ஒரு ஆணுக்கு முக்கியமானது என அவன் இவனுக்கு உணர்த்துகிறான். பல நாட்களுக்குப் பிறகு கொச்சனும் அதற்குச் சம்மதிக்கிறான்) அங்கு சென்றதும் தன்னால் ஒரு பெண்ணைத் திருப்தி செய்ய இயலாது என்பதை அறிந்து மனமுடைகிறான். கொச்சனின் நண்பன் அவனுடைய நண்பனுடன் இவனை வீட்டில் வந்து பார்க்கிறான். இயல்பாக பேச்சு சென்றுகொண்டிருக்கையில் நண்பனின் நண்பன் தான் எத்தகையப் பெண்ணாக இருந்தாலும் பதினைந்து நிமிடத்தில் வீழ்த்துவேன் என்று அவனுடைய காமக் கதைகளைச் சொல்லத்தொடங்க இவன் வேதனையில் துடிக்கிறான். அந்த நண்பனின் நண்பன் இறுதியாக ஒன்றைச் சொல்கிறான் ‘என்னால் இதனை அடக்கவே முடியவில்லை. சமயங்களில் நான் ஏன் ஆண்மையற்றவானாக இருந்திருக்ககூடாது என்று நினைப்பேன்’ என்கிறான். அந்த வார்த்தைகள் இவனை மேலும் காயமுறச் செய்கிறது. அன்றிரவு தூக்கமின்றி படுக்கையில் கதறி அழுகிறான். நம்மை உலுக்கும் பகுதி அது.

தனது உண்மையான நிலையை உணராத ஒரு மனிதனின் நிலையும், உணர்ந்தும் முகமூடி களையாமல் வாழும் ஒரு மனிதனின் நிலையும் நன்றாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிகச்செறிவான மொழி மிஷிமாவினுடையது. மொழிபெயர்ப்பில் பொதுவாக இந்த செறிவுத்தன்மை மங்கிவிடும். ஆனால் இது ஆங்கிலம் கண்டும் மூல மொழிக்குரிய வனப்பு குலையாமல் இருக்கிறது. இதனை மூல மொழியில் வாசித்திருந்தால்தான் சொல்லமுடியும் என்றில்லை. ஒரு உள்ளுணர்வு தான். மேலும் இந்நாவல் ஆங்கிலத்திலேயே இப்படியென்றால், ஜப்பானிய மொழியில் எப்படியிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. தாஸ்தயவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும் மட்டுமல்ல அவரது தாக்கம் இல்லாமல் 20 நூற்றாண்டில் வேறு ஏதேனும் எழுதப்பட்டிருக்குமா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கிறது. Confession / சுயவிசாரணை வகை இருத்தலியல் நாவல்கள் பெரும்பாலும் வாசிப்பதில்லை என்றாலும் இந்த நாவல் மனதிற்கு நெருக்கமான நாவலாகவும் என்னுடைய விருப்பபட்டியலில் எப்போதுமிருக்கும் நாவலாகவும் ஆகிறது. மிகவும் தொந்தரவு செய்யக்கூடிய புத்தகம் என்றாலும் ஏனோ படித்துமுடித்தவுடன் இதுவரை நான் அனுபவித்திராத ஒரு அமைதிக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

5

இரண்டாம் உலகப்போர் ஜப்பானில் தீவிரமடைந்திருந்த காலகட்டத்தில் நாவலும் தீவிரமடைகிறது. எப்போது விமானங்கள் வரும் அவை எப்போது குண்டுமழை பொழியும் என மக்கள் அச்சத்திலிருந்தனர். இதனால் பல குடும்பங்கள் சிதைகிறது. கொச்சன் போரில் பணியாற்ற அழைக்கப்பட்டு அவனது உடல்நிலை காரணமாக மீண்டும் வீட்டிற்கு அனுப்பப்படுகிறான். அப்போது அவனது சகோதரி இறந்துவிடுகிறாள். தான் மற்றவர்களைப் போல கதறியழுததை ஆச்சரியமுடன் நினைவுகூர்கிறான் கொச்சன். அவளது மரணம் வெகுவாக இவனைப் பாதிக்கிறது. நாவல் ஆரம்பிக்கையில் மையநீரோட்ட கலாசாரத்திலிருந்து வெளியே இருக்கும் சிறுவனாக வரும் கொச்சன் இறுதிவரை அனைத்திலிருந்தும் விலகியிருக்கும் மனிதனாகவே நாவல் முடிவடைகிறது.

7

கார்த்திகைச் பாண்டியன் (காபா) இந்த நாவலை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஒரு முகமூடியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் என்ற பெயரில் வெளிவந்திருக்கிறது. அந்தப்பிரதி எனக்கு கிடைக்கவில்லை. வாங்குவதற்கு பணம் ஒதுக்கவும் முடியவில்லை. ஆங்கிலத்தில் மின்னூல் கிடைத்ததால் எளிதாக வாசிக்கமுடிந்தது. ஒரு முறை ஒரு இலக்கிய நிகழ்வில் தன்னை ‘முகமூடியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்’ நாவல் எப்படி பாதித்தது என்று குறிபிட்டார். சார்லஸ் புகோவ்ஸ்கியின் அஞ்சல் நிலையம் அறிமுகக் கூட்டம் , த மு எ க ச ஏற்பாடு செய்த கூட்டம் என்று நினைவு. அப்போது முதலே அந்த நாவலைப் படிக்கவேண்டும் என்று ஆவல்கொண்டிருந்தேன். இதனை அறிமுகப்படுத்தியமைக்கு / தமிழப்படுத்தியமைக்கு கார்த்திகைப் பாண்டியன் அவர்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றி. அவருடன் பேசும்போது ‘மிஷிமா தற்கொலைக்கு பயந்தவன். ஆனால் கடைசில தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு தான் இறந்தான்’ என்றார். இந்த நாவலின் கொச்சன் கூட தற்கொலை / மரணத்திற்கு பயந்தவனாக, வன்முறை மற்றும் விநோத கற்பனைகளில்.ஈடுபடும் ஓரினச்சேர்க்கையாளனாக வருகிறான். இதனையே மிஷிமாவின் வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து எழுதியதாகவே கொள்ள முடிகிறது. முழுப்புனைவாக இப்படியொரு நாவலை எழுதுவதென்பது சாதாரணகாரியமில்லை. மிஷிமாவின் மற்ற படைப்புகளைப் படிப்பதற்கு அச்சமாக இருக்கிறது. இதுதந்த அனுபவமே போதும் என்றும் தோன்றுகிறது.அவரது மரணம் குறித்து வாசிக்க நேர்ந்தது. என்னவொரு மனிதன்!!

இன்னும் இருக்கிறது.